Quem puxo esse papel na porta

Estilitas in the cortelho

2011-08-07T04:02:00.002+02:00

Sempre me pensei vivindo enriba dun poste, ou dunha coluna, como aqueles ascetas, e é ben sabido que o seu diámetro non dá para gran cousa. Así cando ti subiches ao que eu cría o meu poste, tiven medo de que caíras, ves, non che hai moito sitio aquí para os dous, e esperei que te abrazaras a min, que xuntaras o teu corpo contra o meu de maneira que che fora máis doado manter o equilibrio. Pero non, non te agarraches e tiven medo de tirar contigo, non sabía cómo moverme, pensei que antes de chegar o día me negarías tres, ou catro, veces. Dende abaixo, claro esta. E non houbo caída, realmente sorprendéchesme, nunca tal pensara eu, provocoume iso uns vértigos que me fixeron precisar dun punto de apoio no teu corpo, pero non o topei, e miragrosamente tampouco caín. E aquí estamos os dous, descubríndonos, sacando á luz o pre-humus das nosas almas, decatándonos de que isto non é poste nin coluna senón maís ben cortello inmundo que hai que limpar antes de morrer asfixiado

Desafio de Anabela

2011-08-06T07:23:00.003+02:00

Resposta ao desafio de Anabela:

1 - Existe um livro que relerias várias vezes?

Só posso reler se é poesia, os romances sempre desiludem na segunda leitura. Por exemplo qualquer recopilação de poemas de Mario Benedetti.

2 - Existe algum livro que começaste a ler, paraste, recomeçaste, tentaste e tentaste e nunca conseguiste ler até ao fim?

O Canto General de Neruda

3 - Se escolhesses um livro para ler no resto da tua vida, qual seria?

Os Eidos de Uxío Novoneyra.

4 - Que livro gostarias de ter lido mas que, por algum motivo, nunca leste?

A saga completa dos Rougon-Macquart, de Zola. Só li três ou quatro.

5 - Que livro leste cuja "cena final" jamais conseguiste esquecer?

Esqueci!

6 - Tinhas o hábito de ler quando eras criança? Se lias, qual o tipo de leitura?

Livros infantis, BD espanholas.

7 - Qual o livro que achaste chato, mas ainda assim leste até ao fim? Porquê?

L'œuvre au noir de Marguerite Yourcenar. Li porque fora um regalo

8 - Indica alguns dos teus livros preferidos.

Livros dos que gostei: O Egípcio, de Mika Waltari, a trilogia Underworld USA de James Ellroy, O Senhor dos Anéis de Tolkien, Les Chutes de Joyce C. Oates... houve tantíssimos!

9 - Que livro está a ler?

Libra de Don Delillo

10 - Indica 10 amigos para responderem a este inquérito.

Quem quiser pode responder.

Ja fiz os deveres que tu me passaste!

Tueur à gages

2011-08-01T20:48:00.002+02:00

Assis aux bancs de la gare, en fumant la cigarrette digestive après le repas au buffet, les gars parlent de laisser tomber ce boulot crevant, de chercher un autre emploi, comme tueur à gages, ou quelque chose dans le genre, un truc qui ne leur laisse pas les muscles endoloris à la fin de la journée.

Mais la vie n’était pas un film de cinéma et a une heure trente ils sont rentrés au chapiteau pour continuer le démontage avec les clés de 46 et cette chaleur moite à écraser les rêves.

Sentados nos bancos da estación, fumando o pitillo dixestivo despóis do xantar na cantina, os rapaces falan de deixar este traballo matador, de buscar outro emprego, como asasino a soldo ou algo polo estilo, un choio que non lles deixe os músculos doloridos ao final do día.

Pero a vida non era una película do cine e á unha e media voltaron ao taller para continuar a desmontaxe coas chaves de 46 e esta calor húmida que aplasta os soños.

Fallos no sistema

2011-07-08T22:04:00.001+02:00

non é suficiente. Vou poñer o aire acondicionado a dez graos ou menos por ver se tetanizo aos mosquitos que veñen de hotel sen pagar habitación. Falta de hormonas? Algo falta, non son necesidades son prestacións. si que me acorda. E non basta con ter un corpo apetecivel, hai que ter unha mente maleável, elas sempre te querem em corpo e alma, que esixentes, mon dieu. Por sorte o viño segue a ser asequível, e o meu fígado receptivo. E se desperto rodeado de pingüinos? E se se repiten os tremores de terra. Don't worry, temos aspirina para poñer en marcha un tren, ou dous, ou tres. Os motores, son en V, curiosidade pra quen a precisar, dous filtros de aire, dous turbos, dous colectores de admisión, e un só motor verdadeiro. E isto aguentará a neve no inverno? Quen sabe, polo momento hai que aportar frigorías. Burato da capa de ozono? Never mind, c'est pas avec une aiguille qu'on va tuer un éléphant. Ou iso creo. Ou iso creo que creo. Certidudes as mínimas posiveis, s'il vous plaît

Cazadores de insectos

2011-07-06T22:27:00.003+02:00

E aínda que deixo a ventá toda a noite aberta, por se houber unha ninfa, ou outro ser feminino con alas ou peitos, que viñese lerme as mil e unha noites, ou calquera outra cousa, desperto pola mañá só na cama e co teito cheo de mosquitos. Dende aquí vexo á veciña do terceiro que soña cun lector que apareza de súpeto e se lle meta baixo as sabas, tamén ela ten a ventá aberta, tamén só consegue atrapar mosquitos.

València - Alger - Ajaccio

2011-07-04T22:37:00.001+02:00

València – Alger – Ajjaccio, o mesmo mar, a mesma humidade que me acompaña neste camiño de curva, contracurva, soidade, envólveme nesta torpeza da roupa colada á pel, non estamos sós a humidade e máis eu, e este mar estático, incomprensible. E vóltaseme excitar o cerebro coas línguas que vai pescando, o corso, igual que na Galiza, o árabe de Arxelia, nas rúas, o francés que me invade, viens tout contre moi! Non teñas medo, j’arrive.

Ofrecen mexillóns para a cea, e mentres agardo a pizza, click, escoitei unha palabra en galego, uns xubilados dunhas mesas máis alá, francés e galego. E a mistura cos mexillóns, que non quero, desata unha nostalxia que sobe paseniñamente polo meu corpo como a marea, até querer sair toda a auga do océano polos meus ollos. Non consigo falar cos paisanos, non aguantaría tanto mar dentro de min.

Desintegración

2011-07-03T22:52:00.001+02:00

É o blogue, estas palabras que aquí escribo, que me manteñen unido a aquela teoría, a unha utopía cuspida nas paredes, e me segue enviando polo cordón queixumes dos alcolitos, que me atan e me impiden esquecer quen son, integrarme, unificarme, soñar bonsoir, erguerme co bonjour caíndome dos lábios.

E se aínda fose unha presada, uns poucos grans de area aumentando a superfície da praia máis fermosa de Europa, pero non hai areal, e estas impresións non serven máis que de antibiótico para a navegación en solitário coa que vou gañando enrugas, perdendo cabelo, pasando devagar na tona da auga, sen ronsel do que chorar a sua desaparición.

Partir

2011-06-24T02:18:00.002+02:00

Outra vez fago a maleta, xa veremos canto dura a marea, volver ao francés, a estar eu só, quizáis iso o botara de menos, agora xa marcho con outra categoría máis pomposa, mais co mesmo soldo, son as medallas de cartón coas que che cobren o peito, non lles custa nada aos traballadores da palabra, suxeito-verbo-predicado e o mundo volve a funcionar. Non quero ser bruto, rir deles, ou desprezalos, pero por moita area que botes sen cemento non se fai a masa.

Nada, que cambio de réxime alimentício, de língua, de traballo... a ver que teñen os corsos para beber. Se houber tempo escribirei algo máis. E tamén tirarei unha chea de fotos (para quem as precisar)

oblivioni mandare

2011-06-18T13:26:00.004+02:00

Daquela non o sabiamos pero eramos pobres, e os excrementos dos animais misturábanse ao noso olor corporal. Chegaban os alemáns e dicían en alemán, moi educadamente, “was dieses Land riecht schlecht!”. E as nosas casas foran feitas sen salón de música, así que medramos sen piano, nen violín, sen clases de solfeo, nen concertos austríacos. En cambio sempre se reservaba un recuncho para o galiñeiro, proteínas libres de impostos, esterco para a minúscula horta das cebolas e leitugas, vitaminas taxe free, ou para as flores que daban para un capricho na confitaría.

Eramos pobres, agora me decato, mas naquel tempo camiñabamos entre as bostas do gando sen critérios estéticos e os franceses dicían con educado xesto “Ça sent fort, ce pays-là!”. Ás nosas casas faltáballes o despacho con mesa de carballo, medramos alleos á importancia dos movementos do papel, Por contra había en todas un banco con ferramenta, e aprendías sen dor a filosofía do martelo, a constancia da folla de serra, as propiedades do arco eléctrico.

Iso si, uns antes, outros máis tarde, todos fomos conseguindo a televisión, logo o teléfono, a auga da traída, os tubos que levaban o noso sudre cara ao mar... pouco a pouco, gracias á primeira, fomos aprendendo o porcos que eramos, o desgraciados que eramos, e léntamente modernizámonos, arrasando galiñeiros, cavando piscinas. Paseniñamente abandonamos todo o que fedía. Mesmo prescindimos da nosa língua, pensamos que ela tamén tiña culpa da pestilencia que nos envolvía, e hoxe, esquecéndoo todo, cando cruzamos os reflexos do noso pasado, só as veces, e en voz baixiña, dicimos para nós “como huelen estos señores!”

velocidade e universos líquidos

2011-06-12T22:37:00.008+02:00

Saio de noite buscando a luz, que cursi soa! En realidade saio buscando os lugares por onde bebes as cervexas, sabendo que non estás, aínda así logo de tres vasos volvo mandar un sms, ring, ring... andas por aí? xa sei que non, só era por probar. Vese pouca xente, nótase que a economía está frouxa. Bebo rápido, teño sede, sentado á barra, só, apurando unha noite curta, ten que ser, mañá hai que madrugar para voltar á faena. A velocidade e o universo líquido andan pelexados, e pronto me decato que acadei o límite do equilibrio. Para non cruzalo baixo ao kebab, algho de comer e augha, e arreando p’a casa, cumprindo obxectivos, ás duas na cama.

Pola mañá despertar con sorpresas, o móbil, que de levalo tanto tempo pegado ao corpo xa coñece as miñas necesidades, decide deixarme unha hora máis de sono, chegarei tarde. Ademáis alégrame cunha mensaxe tua.

Algún día habémonos encontrar, bastará cunha leve dose de enerxía. Vontade non, que a vontade xa fai parte do océano.

O día perfecto

2011-06-05T20:13:00.002+02:00

hoxe non, hoxe non hai tempo.

outro día hei falar dos días perfectos (ou do día perfecto)

e o ronsel que vai deixando

de ilusión, de esperanza, de milleiros de novas combinacións

e o sensible incremento na factura do móbil

Reincidencia

2011-05-16T11:40:00.002+02:00

Prometían futuros de batas brancas
coas mans libres do cemento, do aceite usado dos nosos pais
a glória estaba alí ao fondo, só había que seguir a camiñar
para acadala. Palabras con x que nos licuaban a boca
sexo, éxito, excelencia, texturas doces, sedosas, xa sen exílio
non o facían por mal, crían nesa fartura á que nos lanzaban
herdaredes o mundo! non precisades nin pulseiras de pinchos
nin camiños paralelos de melenas e marihuana
terédelo todo, todo o que nos faltou a nós

Así, xeración tras xeración, o mundo perpetuouse
e hoxe somos nós os que sementamos de pétalos
a autoestrada dos outros, sen saber de peaxes nin destinos
seguimos a imaxinarlles hipotéticos solpores laranxas
condenados a repetir a secuencia

Só o recordo

2011-05-13T20:22:00.002+02:00

Aquela noite puxéranlle na mesiña, á beira do leito, un cigarro e un vaso de viño prohibidos dende había vinte anos. O vello fumou e bebeu e morreu esa noite mesma. Logo viñeron as correntes de aire frío a abrir ventás e pechar portas, as follas a arremuiñarse na entrada da casa, eran as meigas todas que tiña amado, acudían a recuperalo, agora xa só para elas.

Quedáronme as imaxes das maceiras, das ovellas, das tardes apañando herba xuntos, do palleiro, da bodega coas ferramentas de carpinteiro, dos homes a termar do boi mentres el o ferraba, e tamén esporádicas referencias ao traballo no naval que non interasaban aos oídos dun neno. A parte do seu mundo que se enredou no meu.

E non teño nin sequera unha foto, aínda que fora en branco e negro, ou desenfocada ou sucia e enrugada. Só o recordo.

sono

2011-05-11T17:00:00.001+02:00

queres comer algo?
non, só un café e coller tabaco.
Os corzos térmanme das pálpebras nesta estrada comarcal atallo pola serra. A noite inóspita en estacións desertas. Dáme unha lata de gasolina!
Dilles que non chegamos, fáltannos catro horas e morro de sono.
E logo de onde era ela?
Non sei ben, creo que os dous beberamos bastante, só teño un recordo certo da suavidade da sua língua cando nos bicamos. As suas mans queimadas dos conxelados xunto coas miñas batidas do ferro non tiñan acougo.
…
non, ao final marchei, era tarde, non quería que o amencer me collera de novo fóra.
As patrullas da garda civil térmanme do pe, e das pálpebras

Buenas noches, dni y carné de conducir. Cómo se llama, dónde vive, qué hace por aquí?

Paramos na estación de servizo baixo a liña de alta tensión, pensei que o crepitar dos cables eran paxaros. Estaba durmido. Apañei unha papoula para meter os pétalos nun libro de poesía.
A calor do salpicadeiro estragouma.
Tomamos café? A ver se non poñen pegas parece que vés de roubar o cobre.
Xa sabes que non me importa, amáis teño o pantalón roto ata o xeonllo, se queren mirar que miren.
había anos que non pasaba por aquí, gústame esta rexión, hai animáis salvaxes a eito e fálanse tres línguas.
avanzamos, paramos, voltamos avanzar, tanta liña branca me confunde, xa non sei por onde vou
se queres conduzo eu, aínda que mellor, se tes sono paramos a durmir.
non, xa baixo a ventá, o frío da mañá é como unha labazada
xa sabes que non me importa que marches, o mellor era quedares, consolidármonos aquí, pero non cho vou impedir.
que sei eu, sempre chaman cando hai problemas, senon tiran da familia, polo carallo me propoñen Brasil ou Bélxica.
se chego durmirei once ou doce horas seguidas, pero xa non coñezo a autoestrada, quizáis pola forza do costume, como se for sonámbulo, darei chegado a casa.

A posibilidade dunha praia

2011-04-29T19:48:00.013+02:00

Volve a praia, aínda fría e transitabel, pero xa apta para coller tons de pel escuros.

Volve tamén a tentación da viaxe, a fuxida, escapar a marte; creo que dende que sufrín a primeira enfermidade do deslocamento quedoume o virus no corpo e periódicamente aquelo os planos de evacuación, percorro mapas, descargo dicionarios, sobrevoo a história, logo imaxínome naquelas rúas, estranxeiro, gozando da saudade, facendo escapadas en tren, bebendo mares de viños locais.

Aínda que os aeroportos e as aduanas son os lentes que filtran os raios máis nocivos desta vida no noso país, onde os anos pasan sen engadir cicatrices á epiderme, como moito mudándolle a cor.

Agora, consultando a bola de cristal descubro que teño unha alta probabilidade de poñerme moreno durante o verán... é o que ten o viver a carón do mar.

Nietzsche revisado

2011-04-22T23:46:00.004+02:00

Se Nietzsche twiteara hoxe a sua famosa idea, Deus está morto, viva perigosamente, etc, etc, non pasaría de ser un bromista máis incitando a sair de festa o venres santo.

reset

2011-04-18T20:18:00.002+02:00

dende o sofá

encóllensenos os límites

non hai como o aire

para estiralos,

quedar sen folgos

cen veces

facer un reset

sede e miragens

2011-03-30T18:46:00.004+02:00

Aínda que a terra non sempre precisa da auga pode-se dicir que si, con moita frecuencia debece por ela. E nas ocasións en que a falta é tan grande que a seca comeza a greta-la, a tornar en pó a sua superfície, a terra, que pola sua posición natural sempre ten os olhos virados cara ao ceo, comeza a ver auga onde é óbvio que non hai tal; por veces, nun aire azul desidratado confunde as estelas dos reactores con cumuloninbus, pon en marcha o febril proceso de abrir os seus poros ávidos de humidade, e agarda con excitación sexual o momento de as pingas gordas se descolgaren das nubes, de ve-las baixar xa irremediablemente cara a ela.

E agarda.

Até que as estelas van ancheando, desfacendo-se devagarinho, deixándo-lhe umha erosión fonda, ferindo alí onde o vento e a xeada nunca deran chegado.

La taverne des épaves

2011-03-26T14:00:00.002+01:00

Alí traballan a xestión do fracaso, ocúpanse na intendencia da derrota. Chegan todos os días os navíos desarbolados, levados pola maré, van encallar alí as naos minguadas de prestacións, inzadas de necesidades, e unha vez superado o formulario inicial de brusquidade, a rudeza que non é traba despóis de tantas batallas perdidas, cargan nas bodegas contedores pequerrechiños da vitamina C indispensable no mar, para continuar a navegar, así, sen moita esperanza, pero reconfortados de sabérense protexidos contra o escorbuto.
Là-bas, à la Taverne des Épaves

Límites do océano

2011-03-13T18:53:00.006+01:00

Aquí acaba o mar

non hai motivo para seguir coa pescuda

por moi fondo que sexa

o Oceano Mare remata aos meus pés

(Lembrando a Alessandro Baricco, e aquel ano

no que tamén lera Seda)

Spécial minceur

2011-03-05T11:48:00.005+01:00

Agora que, despois dun número indeterminadamente alto de series de exercicios anaeróbicos, os meus abdominais asoman asombrados á luz do tecido de algodón da miña camiseta, e os bíceps, tríceps, etcétera, abultan de maneira desproporcionada por baixo da camisa apretada, xa podo dicir que teño o corpo preparado para a batalla dos seres primitivos.

Porque unha cousa é o desexo da humanidade de mellorar abandonando para iso a lei do mundo salvaxe de onde ven, no que os animais só sobreviven se son fortes, aspiración lograda xa hai moitos anos coa protección dos débiles e enfermos como un deber de especie, cousa que nos fai físicamente máis febles, pero por contra revirte no engrandecemento do noso intelecto. E outra cousa distinta é que teñamos superado eses miles e miles de anos de acatamento das leis orixinarias.

O caso máis claro é o do cortexo de apareamento, un dos piares biolóxicos de calquera especie, no que a situación non difire moito da do resto de animais: búscanse parellas cuns atributos que faciliten a sobrevivencia da descendencia en situacións adversas, mais no canto de procurar individuos que destaquen polas suas capacidades intelectuais, séguense, como os primitivos homosapiens dos que descemos, privilexiando os atributos físicos, como se a nosa sociedade continuase a estar baseada na forza bruta.

Dixit e que ben me quedou!

soy bilíngüe, porque si, porque me peta

2011-02-25T11:17:00.001+01:00

decirvos que soy bilíngüe, porque si, porque me peta, y esto y más lo otro (parafraseando a celsoemilioferreiro, ya vos disteis de cuenta), que el jallejo sirve tanto pa comprar cinco kilos de picón pa los pitos, como pa escribir una oda a los eucalitos. Y pa un monte más de cosas. Pero no podemos pretender que las profesiones útiles tengan que utilizar esta habla, que sé yo, un güez, un médico, ellos no se dedican a las poesías, ni tienen jallinas pa comprarles el picón, entón con el español ya les llega; mejor no liarlos, no vaya ser que misturen las palabras y luego condenen al inocente o maten al sano. Pa que obligarlos, pobriños, bastante tienen con tanto que tuvieron que estudiar. Y luejo que necesidá hay de que se hable en Madrí, en el senado, pongo por caso, si los jallejos que van allí tampoco hacen rimas, y mucho menos crían pollos.
En fin, pa que cambiar el mundo, cuando estamos tan bien así, con nuestro bilingüismo sano, sin complicaciones.

No ando mitido en política, ni asociaciones de ningún tipo, pero si aljún día me dicido creo que me voy meter en Galicia Bilíngüe, porque alomenos defienden el jallejo sin asoballar el castellano.

adolescência, go home!

2011-02-21T10:45:00.005+01:00

o amor só vive nos conxeladores

a partir do preciso intre no que

cunha alegría gilipollas

abres a porta e o sacas á luz

comeza a se che derreter entre

os dedos paralizados

pronto só terás as mans frías

e húmidas

antes do que pensas xa estarán secas

e voltarás a envexar

as parellas que tan inconscientemente

cren na eternidade dos pólos

como unha relixión sen data de caducidade

logo virán os silencios molestos

as costas viradas

que pronto se tornarán costume

xa sen dor, o nariz afaise a todo

o cheiro do podre xa nin se sinte

e segues pola inclinación da vida

cara adiante

sen voltar a meditar sobre a efímera

vida do xeo

fóra do conxelador

café

2011-02-17T00:22:00.006+01:00

a cada folla do xornal que paso desvío a atención, poñendo un espazo en branco entre artigos, ás conversas das mesas veciñas trenzadas coa bossa-nova que dende os altavoces esparexe unha morna esperanza matinal.

leo titulares en negrito, grises subtitulares e as sinaturas, entro non entro, rozo a foto, sigo buscando, paso outra folla, volvo ás conversas, vólvo á música que as envolve, todo cuberto co temporal que lanza pingas kamikazes contra os vidros.

Madrid, Galiza, Catalunha, PSOE, PP, corrupción, discursos nos que se cuspe veleno, caixas de aforro, CRISE, países árabes, centos de letras cinzentas, cambio de sección levanto a cabeza, aí segue o ceo gris de cinza mollada isolando a vila coa treboada que asolaga o café, convérteo nun submarino dende o que se divisan as árbores do paseo acenando desesperadamente, esluídas pola auga que esvara con violência sobre os vidros das ventás refuxio da música, das conversas e das follas do xornal.

Ármome co que resta de café na taza, comeza o suplemento literario, quizais cando erga de novo a vista, a borrasca teranos feito encallar entre duas estrofas dun poema de Benedetti ou Pessoa... sûrement ailleurs.

microeternidade

2011-02-11T18:03:00.011+01:00

Na chapa galvanizada das casetas dos pescadores non hai máis futuro que o presente

que os vellos vaian afogar as suas derrotas na auga escura e fonda do océano!

o reino eterno da tinta indeleble dos rotuladores negros, resiste o salitre e o vento do norte

que importa a duración se o tempo é a máis subxetiva das realidades

vinte anos de faena pesan menos que os dez minutos do primeiro bico nas escaleiras do peirao

Fentos de plástico

2011-02-09T19:40:00.002+01:00

A saturación converte en plástico todo o que toca

Tiña ganas de facer resaltar ben resaltados estes fentiños que están a chamar pola primavera

Tamén eu a chamo, con todas as partes do teu corpo

...

ben, era só unha imaxe

Árvores e sonhos

2011-02-07T19:56:00.002+01:00

Levanta a cabeza.

Aceptar o mundo como é ou seguir a sonhar coas fértiles folhas dos carvalhos?

A vida sempre é máis doada para quen sabe integrarse.

Sobre todo para quen non busca a perfección, ou non cuestiona a idoneidade das árvores

baixo as que vive.

O barco dos seres melancólicos

2011-01-31T23:09:00.007+01:00

Podes vivir onde sexa, coas tuas rutinas, coas relacións cotiás, absorbendo pequenas cantidades desas sustancias que che axudan a voar uns centímetros máis alto, recollendo nas esquinas mínimas doses de esperanza, parches para que non se che vaia o aire todo. Ti andas por aí coma unha máquina, ao teu, pero en realidade levas a existencia enteira navegando nese barco de madeira podre, o barco dos seres melancólicos; ninguén o diría porque fas unha vida en apariencia normal , só é esa superfície que se move guiada por un piloto automático creando a ilusión de estar vivo, esa lene capa que ven os outros. En realidade non estás aí, o verdadeiro de ti está embarcado dende sempre nesa nave, ou navío, ou nao, que fai auga dende o primeiro día e non acaba de afundirse dunha puta vez. Nunca serás quen de rebentarlle o casco, ou griparlle o motor, ou provocar o máis mínimo fallo para que deixe de ir á deriva e vaia ao fondo. Pero soñas, case todos os días, que encalla, que cho afunde un meteorito, ou calquera outra forza sobrenatural, que quedas náufrago na tona do mar, e ven outro navío cunhas siglas, ou uns inciensos, ou uns uniformes cheos de calor, de aroma, de color, que te recolle e nunca máis sentirás a tristura daquelas táboas gangrenadas.

Seguiría na superfície o mecanismo da existencia, en automático, pero ti estarías xa navegando nalgunha ruta sobre augas turquesa de ilusión.

Televisión portuguesa na Galiza

2011-01-18T18:03:00.005+01:00

Na miña opinión:

este é o camiño por onde Galiza debe avanzar, en lugar de estar a nosa sociedade sempre dirixida cara a Madrid, sería un airiño fresco o poder acceder aos medios dos veciños do sur, dos que agora estamos tan afastados, como se fosen moldavos ou bielorrusos. Os medios moldean o subconsciente das sociedades, e sería desexable que no de Galiza fose entrando un bocadinho de Portugal para que nun futuro nos aproximásemos facilitando que a grafía coa que escribimos o galego basculase cara aos eneagás, eleagás, facilitando a supervivencia desta língua pequena en perigo de asimilación.

Ben, evidentemente o galego e o portugués xa non son o mesmo mas temos unha orixe común e acaroados á árbore lusa, sen renunciar ao noso cerne, teriamos máis posibilidades de supervivencia. A miña opinión para a conxugación das grafías expuxéraa nestoutro post.

Esta entrada escríboa a raíz dunha noticia lida en El País. Asombrosamente o Bloque Nacionalista Galego ponse dacordo co Bloco de Esquerdas portugués para solicitar aos governos respectivos un intercambio de sinais. Unha iniciativa para loubar.

morte de peixe (ou) ready for the oven

2011-01-13T11:25:00.006+01:00

Este peixe que ao longo da sua vida bebera todo un océano, máis un ou dous mares pequenos, recibe a unción in extremis con aceite de oliva mentres agarda a entrada ao infœrno

moulinex

imáisdé galego . improving the future

2011-01-12T14:29:00.002+01:00

Esta semana seguirei a traballar nun proxecto que xa hai tempo levo madurando no sitio onde se poñen as ideas xunto ás mazáns, si, si, talmente coma se fai cos kiwis do país, para que amolezan, collan azucre e perdan o amargor. O estudo teñoo xa bastante adiantado e, se todo vai como espero, suporá un avance sen precedentes no nivel cultural da poboación en xeral e da xente nova en particular.
Trátase da... en fin, teño dificultades á hora de porlle un nome, tanto máis canto unha porcentaxe bastante alta das posibilidades de éxito radican en algo a priori de tan pouca importancia como o nome. Porque que mais pode ter que se chame cocido ou soupe-au-choux, o importante é o sabor e o nome non conseguirá cambiarllo. Pero se falamos dun produto novo, totalmente descoñecido no mercado... aí si que xoga un papel importante esa etiqueta, porque antes de que se poida decidir que, efectivamente, o seu sabor é bo, é necesario probalo, pero se aparece coa denominación birriax-nonmecomax, poño por caso, o mais probable é que teña pouca saída, aída que sexa o máis delicioso dos manxares.

Ben, feito este desvío innecesario para explicar algo xa de todos coñecido, mellor será que defina o tema e o nome iráselle achegando pouco a pouco.

Este é un aparello, aparato, ou device, como din en inglés, que ten a facultade de puntuar a poesía. O funcionamento é simples, basta con escribir o poema en cuestión (co tempo bastará co copy-collage) e darlle a aceitar. En poucos segundos a máquina sacará unha puntuación, entre 0 e 100, cun breve comentario explicativo da razón de tal nota. Poño por caso, escríbolle:
naquel biduido dos bidos louzanos
o páxaro sol non pía seus raios
e morre de amor
e a resposta non tardaría en aparecer, poño por caso, como “57” - “escasa innovación, rusticidade démodée” e o usuario se faría unha idea do valor obxectivo deses versos.

Coñecendo o valor real da poesía, saberíamos alimentar o espírito cunha dieta equilibrada en nutrientes, vitaminas e oligo-alimentos, provocando un enriquecimento cultural que xa a medio prazo revertería na sociedade nun incremento, digamos que do 20 por cento, do índice de desenvolvemento humano.

Podería chamalo versobxetivator ou émeuversoflorido?, ou aínda espelhinho-espelhinho. Xa, estou ouvindo desde aquí, os protestos e as protestas de xentes de toda condición que poñerán en cuestión a utilidade deste invento sen ter en conta que a base de calquera cultura é a poesía, sexa a dun pobo do amazonas, ou a dos que tradicionalmente se consideran civilizacións máis cultas, a rusa, a alemana, a francesa...

Que a poesía é o alicerce de calquera cultura é un axioma, cousa que nos evita ter que fornecer unha demostración. E preguntarédesvos (o questionar-se é bom!) quen é o que decide o que é ou non é axioma? A resposta é instantânea, como o nescafé: aquí, eu, que son o dono deste recuncho no que de cando en vez veño deixarvos un texto pequeno, apenas un papel colado á vosa porta.

Amizade - Amitié

2010-12-17T13:31:00.002+01:00

Non, non chegamos a ser embarcacións á deriva, todo o más follas secas aboiando na corrente dun regato, ti e máis eu, como a noite e o día, ou viceversa, que a noite ten tamén os seus praceres e o día as suas angurias. Xuntámonos, de tarde en tarde co fin primeiro de transvasar líquidos, unha excusa boa como calquera outra para analisar os restos do furacán mediático unha vez a tempête épuisée, e os movementos sísmicos que nos constrúen montañas afiadas que escalar e depresións fondas das que escapar (sempre). Un desafogo, para min, un xeito de permitir que alguén me poña o seus óculos, para ver o mundo con outras dioptrías, facerse violencia, il le faut! aínda que só sexa un chisquiño, aceitar algo do teu punto de vista, cheo de datos, cheo de lóxica e razón, contra a miña visión tan pouco pragmática, tan poderosa que é quen de torcer a traxectoria da luz co único peso dos sentimentos. E hai que modificar as conexións neuronais, dino os científicos, se queremos seguir vivos, e impedir a toda costa que os camiños se endurezan e logo non saibamos sair deses catro movementos, rixidez próxima da cadavérica, anticipando acontecementos.

Tamén falamos de sexo, vagamente, iso que nunca falte, e miramos o que podemos dos volumes escotados e dos pantalóns de algodón e promesas, aínda que estas sexan, xa o sabemos, máis falsas que as de un político en campaña. Que mais ten, aí estamos ti e máis eu, con esperanza. Eu marcho cun libro de Dostoievski, ti cun do Laarson.

Ata a próxima, están os bares esperándonos, meu amigo.

O espigón do porto

2010-11-15T12:00:00.002+01:00

o espigón do porto

onde os vellos van visitar

ao seu eterno enemigo

e soñar con Walvis Bay e Cape Town

alá lonxe, na mocidade

de tabernas e prostíbulos

nos que cantaban a Rianxeira

coa mesma morriña

coa que hoxe falan de South Africa

O último xoves de cada mes

2010-11-14T13:54:00.002+01:00

O último xoves de cada mes
as fadas cocen verduras

Érguense tarde pola mañá
porque no último xoves de cada mes
o reloxo de parede da cociña
o que marca o tempo universal
queda parado nas oito e media
e saben que non van chegar tarde ao traballo
así que toman unha boa ducha quente
e almorzan con zumo de laranxa,
salmón afumado, pan torrado devagar
ese dia collen do armario
o vestido novo, o das flores
e o poñen cun sorriso na pel
logo marchan pedaleando á oficina
e van recollendo no seu pelo
nas suas trenzas
o aire que o mar bate nas pedras
mentres coas marcas que as rodas da bicicleta
van deixando na auga da chuvia
que escurece a acera
escriben mensaxes para as gaivotas
a língua das fadas ten trazos curvos

ao mediodía comen ensalada con queixo
e noces, nas cafeterías do centro
onde as conversas se volven susurros
de follas secas e miradas e confidencias
cando elas piden na barra
os camareiros non saben por que
os últimos xoves de cada mes
as mesas se volven tan intimas
e tanta xente se namora
é un regalo que fan as fadas
sen elas sabelo, co movemento dos seus corpos
esparexen a luz no interior dos outros

pola tarde volven a casa recollendo nos cristais das gafas
o brillo do sol baixo, o que se vai a américa
que limpa os últimos resíduos do reflexo
da pantalla do ordenador
o último xoves de cada mes
as fadas cocen verduras
co sal que levan no pelo
coa luz do sol que gardan nos ollos
e no vapor que sae da pota
envían poemas, os máis fermosos,
que se pegan aos cristais, e á porta da nevera
e saen ao mundo polas suas chimeneas
a língua das fadas é leve
logo de cear recollen a mesa
e poñen no lavalouzas os coitelos
de cortar as verduras
coa punta para abaixo
as fadas teñen eses xestos de cariño
para coa humanidade

o último xoves de cada mes
cando me deito
a almofada arrecende a verdura cocida
e aínda que houbo un tempo no que sabía
traducir a palabras os seus versos de vapor
hoxe xa só os respiro, me emocionan
e nun intento van por encontrarlles o sentido
só consigo transformalos
en duas lágrimas verdes
que me recordan que xa teño
que mudar as sabas porque
o mes está rematando

falares de chuva

2010-10-29T15:28:00.001+02:00

hoxe, vintenove de outubro os nenos tiveron que cubrir con impremeábeis as capas de vampiro, os traxes de esqueletes, as maquillaxes cadavéricas, pero non deixaron que a tristura entrara nas botelliñas con sangue de tomato-ketchup. hoxe venres é día de feira, que a crónica do xornal adxetivaría como deslucida pola meteoroloxía adversa, sen embargo hai xa ben tempo que non vin un mercado máis humano, estiven cos feirantes das flores e do queixo, mentres poñían os toldos sobre os crisantemos e as tetillas, envolvéronme na sua camaradería alegre, convidáronme a café, sempre entre bromas a vida esvara cara arriba. escoitábanse alí, na rúa e na cafetería acentos e línguas moi diversas, que che fan máis humano o mundo, o real, o que case non aparece na tele coa sua monocorde e aseptica dicción, estaban os galegos e os acentos americanos, os que falan en francés, os do norte da áfrica e os das línguas nixer-congo, os sotaques xitanos, tamén os aires castellanos, e non sei por que, hoxe todas esas falas soábanme ledas, a xente, malia teren os baixos dos pantalóns mollados e os pes húmidos, se dirixían uns aos outros como se se coñeceran, sempre con ese punto de confianza. hoxe voltou a chuva e parece que todos estabamos a agardala, como se coa sua vinda as cousas tomasen o seu sitio, é inverno, chove e venta, todo vai ben, non é marabilloso o mundo!

Política con corazón

2010-10-19T11:31:00.002+02:00

Os erros, amighiño, son erros e acábanse por paghar. Non hai nada gratis na vida, non se pode meter a zoca e sair indultado como se nada houbese pasado.
A esquerda espanhola, tan inmadura como a dereita da Espanha unagrandeylibre do PP, non soubo criar unha política de inmigración efectiva e agora enchen de gasolina os depósitos da extrema-dereita. Foron por diante cun humanismo naif, coa teoría do bo indíxena, co cal xa mostraron o desprezo cara á cultura do outro actuando cun paternalismo esquizofrénico, meu pobriño que cheghas aquí logo de ter sufrido tanto permite que che cure as feridas, que che rehidrate e alimente, aquí en Europa somos así de comprensivos cos povos atrasados coma o teu, e sobre todo necesitamos quen faga traballos sen qualificação por un trinta por cento menos do custo no mercado. E así viñeron xentes de moi diversas nacións, e viñeron os bos e xenerosos, e viñeron os delincuentes e perniciosos, mas estaban as mentes con dous séculos de retraso e seguiron a Rousseau. E todo valía mentres a riqueza de uns poucos ía medrando, a preguiza de outros engordando, e íase criando unha nova clase de pobres (polo menos agora xa non eramos nós). Pero a pobreza non nos gusta, só que únicamente nos decatamos dunha cousa tan sinxela cando acabamos de abandonar ese estado económico, e agora notamos que o aire no que antes viviamos é unha podremia, e xa non toleramos o ruído e o olor (le bruit et l’odeur, Chirac dixit).
As cousas están así, e non hai volta de folla, chegados a un determinado nivel económico, os custos da man de obra elévanse demasiado, solvéntase mecanizando, automatizando os procesos, ou, o que é máis barato, traendo man de obra máis económica de terceiros (ou cuartos países) só que se vives aquí pero cobras ostensiblemente por baixo da media é imposible ter condicións dignas de vida, isto implica a criación dunhas poboacións pobres que nin sequera son nacionais co cal ao noso ódio pola pobreza podemos engadirlle o ódio polo estranxeiro
E xa temos os ingredientes para que a extrema dereita entre en acción, coa sua política do corazón e outras vísceras menos nobres. Pero vamos ser abertos, vamos escoitar a todos, en democracia é obrigado, nonsi?, e estes neo-fascistas teñen moito que dicir, buf, vamos deixalos falar, vamos ceder, hala que propoñan recortar dereitos aos inmigrantes, reducir expresións públicas das suas culturas, expulsións fulminantes para os delincuentes... que sei eu! Nin todo o que din é disparatado, por exemplo, unha cultura que permite o maltrato da muller é evidente que non se pode permitir en Occidente. Tudo bom, mas unha vez que comecen (e xa o fixeron) pensas que van parar nos inmigrantes? Ti pensas que un día, cando poñan a gorra de pensar, porque a paixón das primeiras soflamas vaia enfriando, non se decatarán de que, por exemplo, o Ministerio de Defensa do Reino de Espanha está dirixido por unha muller (bastante guapa, que dirán eles) e que para máis afrenta ao Sacro Imperio nin sequera ten un nome católico (aliás, espanhol).
Deixalles a corda solta e volveremos ao tempo no que eramos felices (con Franco non había inmigrantes!) eramos un noventa por cento de pobres, traballabamos en Alemania, Francia, Suíza...
Se odias os inmigrantes voltarás ser coma eles!
Se as inspeccións de traballo permiten salarios inferiores aos legais, pechando os ollos para criar riqueza moi concentrada, que os beneficiados por ese enriquecemento paguen toda a conflictividade social derivada.

Se chegaches lendo ata aquí, mereces un descanso, así que xa paro que me vai dar un vértigo ou algo polo estilo, nunca tanto esforzo xunto fixera!

Vendima

2010-10-12T00:13:00.008+02:00

Aquí sempre se vendimou en outubro

este ano non ía ser menos

•

na aldea os meus paraísos de adolescente

seguen intactos

herbeira elíptica ≈ 300 litros

de nostalxia

ecuacións de chuva en stand-by

2010-10-08T22:45:00.007+02:00

chove
chove e venta e aínda que o buscase non atoparía mellor tempo que este para pasar o día enteiro na cama / contigo

xa teño a cama e sóbrame o tempo, só falta unha incógnita para resolver a ecuación matemática de uñas que acarician e muslos que apretan

aplicar-me-hei nos vellos libros da mir, axilidade mental, resolución de ecuacións diferenciais, só preciso de horas de concentración, sobre o teu corpo
está ao alcance de todos (non malinterpretes, falo da resolución, e das diferencias)
fareime home viril de doche&gabana, fareime macho de loewe
(só por un instante, non soportaría dous capítulos seguidos desa frivolidade, sen risco de ficar loewotomizado pour toujours, dolchegalbanizado para sempre)
Resumindo: que chove, e venta, e teño unha ecuación con tres incógnitas, que agarda por ti para ser verdadeira

07/10/10

2010-10-08T01:10:00.001+02:00

Ao sair pola porta do edificio vexo que o ceo segue gris, poalla ou vai poallar moi pronto, collo o camiño cara ao centro polo casco vello, paso pola gavia aberta do gas, unha rata corre a esconderse no seu tobo, tuberías de auga, tuberías de gas e o tobo da rata. Párome un minuto a observar, saca a cabeciña, mirámonos, ten os ollos negros, eu marróns, ten medo, non se arrisca a sair de novo. Baixo pisando o empedrado húmido, os tenis xa meten auga, riscos de andar na leña cos tenis novos. Paso pola tenda de informática por enésima vez, xa hai dous meses que agardo a reparación do cargador, mazzel, entre estoupar e ser amable sempre escollo a calma. Levo o pantalón da capoeira á costureira, subir os baixos (é o malo que ten ser pequeno), coser a bandeira brasileira sobre a espanhola (é o malo que ten ser galego). A muller dáme unha semana de prazo e sei que cumprirá, el-hamdulillah!. No mesmo barrio está a cafetería brasileira, decoración verde e branca, ambiente calido, café só e lectura da prensa española, cal senón. Seguinte escala no peluqueiro, corto e gomina, comme d'habitude. Iogures, queixo e actimeles no supermercado, volto ao edificio, os pes húmidos, segue o ceo gris. Mentres boto un pitillo no balcón cunha taza de café frouxo continúo lendo a JE o americano. Estilo telegráfico que me contamina o percorrido matinal logo de colárseme nos soños. É bo o tío. O Império nunca será dos poetas.

Enlace ao flickr

2010-09-08T19:17:00.005+02:00

Prudência, look right!

Como non escribo nada deixo o enlace para quen quixer ver algunha foto que ponho no flickr

Xa sei que non é o mesmo, nin me dá a mesma satisfacción que a escrita, éche o que hai

Beijinhos para todos e desculpas por desaparecer así

Flores de ortiga

2010-06-17T21:57:00.003+02:00

Fleurs d'ortie, flores de urtiga
Esta foto xa a puxen no flickr pero repítoa aquí para que se vexa que as ortigas, amáis das propriedades medicinais, e o molestas que chegan a ser cando vas con pantalón curto, tamén posúen unhas fermosas flores.

No galego da miña infancia ás ortigas chamabámoslles "estrugas"

Ben, finalmente non son ortigas, débolle a aclaración a un tal marra

Os blogues da Idade do Bronze

2010-06-07T19:34:00.003+02:00

Petróglifos de Mogor
Marín
Ría de Pontevedra
Galiza

Perigos

2010-06-04T19:30:00.003+02:00

Nun día nublado de primavera, a dama paseando de vagar polo monte non repara nas flores que a espreitan.

Nos tempos antigos as xentes tiñan medo do bosque, dos perigos coñecidos e dos escuros perigos. Hoxe en día non é ningún risco adentrarse polo camiño fondo nas sombras húmidas, afastarse do carro e ir apagando a cada paso o ruído dos trebellos, do caucho, do aceiro, da fibra, do gasoil --hai trinta anos que morreu o derradeiro lobo da comarca. E contra o temor ao descoñecido sempre topamos a ecuación que o acota dentro duns límites estreitos, prisioneiro da nosa lóxica.

Mas os perigos agáchanse nas cousas fermosas para as que non temos defensa.

Visita

2010-05-29T20:50:00.003+02:00

na porta
da tua casa
mergulleime nun caldo
de café con leite e torta de améndoa
entrábame a vontade polos poros da pel
ese país que non existe
no código binário
unha nación difusa entre o cero e o un
un continente que non quere estar
nos libros de xeografía
quizáis así tamén sexa eu
pasar desapercibido, viver fóra
dos arquivos, de incógnito.
Aproveitando a visita saín
lastrado de novela brasileira
e poesía, á procura
das pontes que nos eleven ao un
das fontes que nos acheguen aos dous
sempre na distância
para ben ser, enchoupados de nostálxia
a buscarnos no horizonte do calendário
que lenta pasa a vida!
canto tempo sen o arrecendo
húmido do teu corpo!
e así, así mesmo
sígote amando por procuración
mentres o mundo que vou construíndo
se esboroa constantemente
deixando só un ronsel de borralla
o triste legado dun home triste
que te amou.
nada

Dia de chuva

2010-05-26T00:15:00.004+02:00

Chove. A farola, o faro, a gaivota. A cidade difuminada pola chuva alá no fondo, na outra beira da ria. Chove pero non é inverno e en dez minutos voltará o sol a baixar o tempo de exposición. Non, a chuva non me molesta, ao contrario hidrátame os sentimentos.

Está ben que chova, axuda a lavarme dos residuos cos que me cobre o resentimento. É como prender unha vela aromática que fai que todo volte á normalidade.

O rencor é unha planta adaptada a ambientes extremadamente áridos, sobrevive aí, aparentemente lignificada, até que cunha excusa calquera saca espiñas novas, duras e afiadas como agullas, cheas de veneno.

Polo de agora volverase agachar nalgún recuncho do cerebro, pero sei que non desaparecerá, nin quero que o faga, que estea aí á sombra para lembrame os erros pasados, cando cunhas portas en trompe-l'oeil do paraíso reclutaban cidadáns exemplares para a dereita espanhola.

Que chova cinco minutos máis.

Dia das letras

2010-05-17T20:05:00.003+02:00

Hoxe mesmo o oso saiu da sua caverna
(o oso son eu, b.s.)

Tormenta - tempête

2010-05-12T11:56:00.012+02:00

Todo é cuestión do ponto de vista
Se vas na cuberta dun transatlántico, cunha copa de martini na man
só notarás o mareo que che poida procurar o alcool
Se cruzas nun barquinho de pasaxe, moveseche un pouco o mundo
quizáis sintas inquietude se non estás afeito
Mas se estás nadando, lonxe da beira, as ondas a abanarte coma o tapón dunha botella
o ceo parecerache o preludio do inferno

lovely piper - bonita gaiteira

2010-05-05T11:47:00.004+02:00

Gaiteira e pandereteiras da banda de gaitas Tromentelo, actuando este domingo pasado na festa do muiño de Coiro (Cangas, O Morrazo, Galiza)

Prémio da Anabela

2010-05-05T11:33:00.004+02:00

Muito obrigado, Anabela. (Anabela Magalhães, bien sûr)

Mesmo se está um bocadinho descuidada, agradeço que tenhas pensado em esta minha casa na rede.

E das condições do prémio... já sabes o pouco expansivo que sou.

beijinhos

Medidas individuais para evitar a desaparición do galego

2010-04-27T12:11:00.004+02:00

Este post téñoo atravesado dende hai uns días, prometín que o escribiría e non me sae nada potable.

O primeiro que eu podo facer para que non desapareza o galego é deixar o tabaco. Iso aumentaría a miña esperanza de vida, e, como é sabido, mentres haxa un só falante dunha língua non se poderá considerar ésta como extinta.

Para conseguir que se invirta a tendencia da perda de falantes, e tendo claro que unha sociedade só segue modelos exitosos (com sucesso), teríame que facer unha persoa de éxito, qué sei eu... facerme rico, ou algo semellante, facerme guapo, facerme intelixente, etc. E que se vise que si, este home "que vive en galego" é rico, guapo, intelixente... Pero o problema é que nunca foi o meu obxectivo chegar a ser un Rockefeller, nin sabería como, para o de guapo precisaría gastar unha milhonada na ciruxía estética, e para o de intelixente, teño que consolarme co da intelixencia emocional, que a vida é moi ancha e non só de facer ecuacións vive o home.

Disculpa w. sobchack, pensei que ía topar algunha idea brillante, pero non me vén nada mellor.

Poñerei un consolo mínimo, un microconsolo. O francés é unha língua (cultura) que coñezo un pouco, non moito, non vaiades pensar (falo un francés que non acaba de perder o sotaque galego) e sendo como eles son unha potencia mundial, calquera estudo científico téñeno que publicar en inglés, a língua francesa está fóra de xogo no eido da investigación.

Pensarei máis no tema, pero non prometo nada

Perda de falantes para o galego

2010-04-16T11:25:00.004+02:00

Ao final ía ter razón o pesimismo de Alonso Montero con respecto ao futuro do galego. Ben é certo que o do pesimismo é unha arma que temos para conxurar as desgrazas futuras, para que as cousas vaian mellor do que tiñamos calculado, só que nada vai mellor e as previsións da agonía non conseguen evitala.

Hoxe lin, mentres tomaba un café (comme d'habitude), o xornal El País e sorprendeume este artigo sobre a perda de falantes na nosa língua. Aínda que as enquisas sempre hai que miralas con lupa, sobre todo hai que se fixar ben en quen é que as paga e en como se fan as preguntas (no ánimo de orientar as respostas cara onde lle interese ao pagador). Aínda así non vou facer como os políticos perdedores na noite das eleccións, os resultados son claramente negativos.

E, por outra banda, tampouco creo que se poida atribuir esta perda ao novo governo de dereitas da Galiza, nin a esa asociación de defensa do castelán (espanhol) no noso país (como se estivese ameazado o máis mínimo!). Xa as enquisas lles quitan a razón, non hai por que defender algo que ven subindo como unha marea sen preamar. A política e a sociedade parece que van por dous camiños moi distantes.

Sorprendeume o ver que Vigo é a cidade galega onde menos se fala a língua (ben, logo de Ferrol, a cidade que foi dos militares). Aínda que nas parróquias, a zona semi-rural, se manteña o seu uso, na própia urbe emprégase de xeito minoritário, mesmo nos ambientes que tradicionalmente foran de maioría galegofona (non sei se existe esta palabra!) xa se converteu en rara.

Enfin, non me vou facer o harakiri, fareime o anakiro.

Tampouco vou desesperar e pasar a escrever o meu blogue en inglés, como fai algunha xente, (a primeira dificuldade é... que non sei o inglés!)

Agora xa podo dicir:

cariño, sonche unha minoría, protéxeme, coida de min!

60 segundos no mar / 60 nautical seconds

2010-04-12T01:01:00.004+02:00

Rio Tormes

2010-04-11T12:05:00.002+02:00

O rio Tormes desde a ponte romana de Salamanca
(escapada fotográfica na viagem de trabalho)

Auga

2010-04-08T18:22:00.004+02:00

Tiña ganas de achegarme aos encoros cheos a rebordar
Este é no río Tera, en Zamora
Cando unhas horas despois cheguei a Vigo
o mar pareceume un animal salvaxe, perigoso
mantido a raia polos edificios da beiramar
que terman del noite e día para que non escape da ría
pola terra adentro

Conjectura de Poincaré

2010-03-31T12:30:00.003+02:00

Gosta da chuva em primavera

e dos matemáticos de princípios
em geral gosto da gente de princípios
da gente humilde também

Odeio a papagaiada
costuma ser o adorno de misérias de todo tipo

Panorámica da ría

2010-03-29T12:29:00.003+02:00

Cruzando a ría, camiño do traballo
descubrín que a cámara fai fotos en panorámico
collín un cacho do ronsel e as nubes avanzando sobre
a península do Morrazo

Por certo que logo tiven que viaxar pola autoestrada ao norte do país e de volta había unha lua branca e unhas nubes laranxas fermosas, parecían diretamente vindas do sul, do blogue de Em@, mas chegaba tarde para o barco de volta e non tiven tempo de parar a fotografalas.

Micro-tigres

2010-03-16T22:07:00.005+01:00

O tigre está un chisquiño aborrecido, viuno visitar unha chea de xente, grandes e pequenos, esmirriados e gordos, saborosos e algún noxento, xa coñece el esta léria, estas filas de bocadillos separados polo foxo e os fíos eléctricos. Ao comezo aínda tivera algunha ilusión, agora... agora xa nin se lle fai a boca auga, está algo deprimido. Quizáis un día dea un salto grande, o famoso salto do tigre, e se lle pase a depresión ao paparse un dos gordos e gorentosos visitantes. Pero non vai ser hoxe, hoxe prefire seguir deitado na sua preguiza melancólica.

Areia no cabeçalho

2010-03-15T21:17:00.004+01:00

Esta foto é do mesmo día no que fiz a do cabeçalho, a areia é um bocadinho mais fina porque estava afastada da beira-mar; quando as ondas batem na praia sempre há uma zona onde a água leva os grãos mais leves e ficam os grossos, como acontece com a da foto da concha.

Por certo, a areia é a da praia de Liméns, nas costas de Cangas do Morrazo... na Galiza, b.s.

Neve en Sanabria

2010-03-10T13:25:00.005+01:00

Para os da costa a neve sempre é un espectáculo.
Onte, voltando a Galiza, na zona de Sanabria, provincia Zamora, comunidade autónoma de Castilla y León. Nesta comarca limítrofe coa Galiza e Portugal a língua oficial é a mesma que no resto de Castela, o espanhol, no entanto tamén se falan o galego (nas Portelas) e o asturleonés.
Sanabria (ou Senabria, ou Seabra) é unha comarca rica en línguas.
Ademáis alegrounos a vista coa neve.

Voltar a soñar

2010-03-10T00:10:00.006+01:00

soño que estou en sitios
nos que xa soñei que estivera
e agora que volto (voltar é o meu vício)
o que fora a ruptura da barreira do som
semella só un destello, un estralo ao lonxe
volto unhas horas ao lugar (voltar é a miña condena)
a revisar metódicamente cada segundo
cada gota de suor do meu corpo
que se estendeu pola tua pel.
Sei que desta volta, voltar é indecente
imprudente, imprópio, improdutivo... qué sei eu
porque xa só me toparei a min mesmo
e a sombra do teu vestido azul estival
-- lixeiro como a miña devoción
que ficou eternamente a erosionar estas fachadas
nas que amor foi escrito con caligrafía florida
mas por desgraza comezaba por h
volto sen telo eu programado (voltar é o meu destino)
e sei que estiven aquí nun soño
esperto e só me queda o teu sabor na boca
ténue, feble, apagado
afogado polos remorsos
de te ter deixado de soñar

Voltar cedo

2010-03-08T00:12:00.004+01:00

Voltar cedo é o método máis eficiente para evitar que os universos de cristal escachen pola noite (ou pola mañá cedo cheirando a frescura) mentres estás durmindo e te decates de que si, efectivamente, ti tamén tiñas unha alma, que aparece visível cando espertas sangrando polas afiadas esquírolas que se agachan traidoras nas pregas das sabas. Voltar cedo e aparentemente derrotado é un bo investimento a curto prazo para manter a coesión dos fráxiles mundos transparentes de soidade.

Baixada ao mar

2010-02-28T12:26:00.005+01:00

Suponho que a existência das marés tem algo a ver com o caráter dos povos que habitam nas beiras atlânticas. Sempre senti desassossego nas costas mediterrâneas, a sensação de que algo vai mal e não sabes o que é. Com muitos anos de diferência notei a mesma morna intranquilidade (em Cartagena e Alger) pela obstinação do mar a ficar imóvel, sempre a bater na mesma linha.

Supoño que a existencia das mareas ten algo que ver co carácter dos pobos que habitan nas beiras atlánticas. Sempre sentín desacougo nas costas mediterraneas, a sensación de que algo vai mal e non sabes o que é. Con moitos anos de diferencia notei a mesma morna intranquilidade (en Cartagena e Alger) pola obstinación do mar a quedar inmóbil, sempre a bater na mesma liña.

Tenue de camouflage

2010-02-26T13:00:00.003+01:00

Uniforme de camuflagem

Memória

2010-02-25T12:04:00.008+01:00

Últimamente comezo a notar uns espazos en branco
nas gavetas do país dos meus recordos
é posible que estean a fallar algunhas autoestradas
neuronais, maiormente por falta de manutención
han estar cheas de buracos e coas liñas deleídas
por veces son anos enteiros que se borran
até que unha imaxe reflota o groso daqueles meses
por veces só unha noite que quería conservar
entre envoltórios de xabón aromático
e perdo o enderezo electrónico daquel soño

non quedan fotos nin frases que revivan
o sabor salgado dos camiños
que marcaba con saliva sobre o teu corpo
nin a éxtase que me provocaba
a tua perda temporal de dicción
nin o arrecendo da tua roupa
pousada na cadeira do cuarto

e aínda que a automedicación é desaconsellabel
ou polo menos contraproducente na cura de certos males
penso que neste caso de patoloxía ben definida
podo arriscarme a propor un tratamento
de choque, cunha posoloxía bastante elástica
tanto como o colchón onde se recupere
tanto tempo perdido

só por reparar os desperfectos
das conexións neuronais
enténdase

Des charmes de ma mie
j'en passe et des meilleurs
vos cours d'anatomie
allez les prendre ailleur

G. Brassens

Barragem de Fridão

2010-02-24T12:54:00.003+01:00

Para evitar destroçar a nossa natureza
mais info

Udra

2010-02-22T23:45:00.003+01:00

Penedos do cabo Udra
Bueu - O Morrazo
Galiza

Língua galega

2010-02-21T13:28:00.006+01:00

No dia internacional da língua materna
Como nos miran os outros
Necesidade de uma grafia próxima à do português
Medo a voltar à condición de dialeto
Antes do castelhano, agora do português
Mesmo se a nossa órbita natural é a da lusofonia

Mentres o nh-lh non cheguen

2010-02-21T00:09:00.007+01:00

Velaquí tedes a maneira de topar xuntas Galiza, Portugal, Brasil e Angola
(Esta tarde, no paralelo 42)

Ferramentas

2010-02-19T11:46:00.002+01:00

Como hoxe saíu o sol, e só traballo de tarde, aproveitei a mañá para dar unha volta polo porto. Había xente a desenredar redes, barcos de pasaxe e de pesca entrando e saíndo, gavotas e cormoráns.

No Náutico de Vigo

2010-02-18T12:10:00.005+01:00

Tanta escola de vela, tanta escola de vela e ao final a metade dos veleiros da ria andan a motor.
Burguesia galega desnortada, o norte é a Galiza, eles están coa cabeza en Espanha. Vexo-os pasear polas rúas céntricas, falando castelhano, levando os seus filhos cos uniformes das escolas privadas máis prestixiosas o cal non lhes garante umha melhor formación, só umha barreira para se separaren do povinho. Perpetuación do tópico... Galiza nunca tivo burguesia, a pouca que hai é espanhola.
Cuanta inoráncia hai en el mundo!

O rio no inverno

2010-02-15T00:14:00.005+01:00

Havia anos que non voltava ao rio.
Desta vez non foi para banhar-me (aínda é inverno!)
fomos tomar un cafecinho aí ao fondo, sobre os arcos
para rematar a comida anual dos companheiros de trabalho

É no concelho de Mondariz Balneário. O máis pequeno de toda a Galiza, 2,1 km², arredor de 800 habitantes, umha soa parróquia. (Concelho .. municipalidade)

Soltoistoassimeprontovoilàc'esttout

2010-02-12T22:21:00.006+01:00

Teño unhas ganas poderosas de comezar a escribir e encher fólios e fólios con algúns asuntos que me morden nos cabos de interconexión dos neurônios... mas, pluf, pluf, todo fica bloqueado, non aparece claramente unha estrutura na que ir colocando estas cousiñas. Ìa o asunto dende o relato do cafeciño pracenteiro que tomei unha tarde desta semana na cidade, cun amigo, até à asfixiante presión que a extrema dereita espanhola esta-me a fazer nas glándulas máis sensíveis, pasando polo sindicalismo que por desgraça exerce unha atracción gravitatória selectiva que afecta maiormente aos preguiceiros, aos enemigos declarados do trabalho. Tamén están corroendo as auto-estradas da comunicação do meu cerebro temas do máis diverso, a pouca eficiência das axudas internacionais para as catástrofes naturais ou, máis a miudo, provocadas, o proceso ao xuiz Garzón por querer investigar os crimes da ditadura espanhola (uiuiui! já vão dois espanhois no mesmo texto!), a pouca fe que teêm os políticos galegos na nossa cultura, a soluição é suicidar-se como país, passar a falar o castelhano e o inglês, e a tocar as gaitas escocesas --- hala, esquece toda esta paifocada da Galiza.

Ben, tamén quixera falar marabilhas da triloxía sueca de moda, por suposto que caín preso dos seus charmes até bem entrada a noite, alguma lagriminha também teve de ocultar, discretamente camuflada cum bocejo, ou cum amago de resfriado sobretudo cando ía lendo no barco, “não é bom que o homem chore em público” que dizem as sagradas escrituras da masculinidade. Si, o Larsson fiou tudo bem fiado, pondo muitas celadas aos corazoncinhos delicados tel que le mien! Ben, como sei que abusei estou agora lendo aos bocadinhos, podería dizer siroter, ao Kant, questao de exercitar o cerebro como tratamento preventivo contra as enfermidades da memória.

Tenho uma vontade poderosa de começar a escrever e encher fólios e fólios... mas não é de boa educação ocupar em excesso o tempo dos leitores, a rede é tão – tão vasta que já não roubo mais espaço-tempo. Bi-quinhos. Bei-jinhos.

Nota: se seguem em aumento os leitores brasileiros e portugueses vou ter que mudar de grafía e apostar firmemente pelos nh, lh, etc

O neno e a vaca

2010-02-10T23:49:00.003+01:00

Xa sabía que esta foto tiña que estar no trasteiro, xunto as miñas coleccións infantís de selos e moedas, coas notas do colexio.

O que fora o meu paraíso, a Galiza rural da miña infancia.

Qué rapaciño máis guapo! Ben, dende aquela gañei algo de peso e de estatura aínda que perdín en fermosura, en fin... non se pode ter todo.

Grisclaro

2010-02-03T21:51:00.002+01:00

inverno dun lado e do outro da ría
nin os días grises son tan escuros
nin os claros se libran das interferencias
electromagnéticas

Demi-autoportrait dans les toilettes

2010-01-30T00:11:00.006+01:00

mira que ghuapiño saín!
É un espelho deses cónvavos para facer a depilación
canto mais te afastas del, mais grande apareces
tentava conseguir umha foto dun olho agrandado
non saiu ben, pero quedou-me un retrato parcial xeitosinho

son eu - c'est moi - sou eu

O galego e o novo acordo ortográfico da língua portuguesa

2010-01-27T11:54:00.004+01:00

Ben, grazas ao comentário de Anabela Magalhães á entrada nh-lh na que botei ao aire unha pregunta bastante complicada, a posibilidade da sobrevivencia do galego sen achegar a nosa ortografía á portuguesa, grazas a Anabela estiven mirando un pouco de que trataba o do novo acordo ortográfico da língua portuguesa , aí onde está enlazado e máis na web ciberdúvidas, onde lin algúns comentários en contra.

Resumindo, a actual diverxencia entre o português de Portugal e o de Brasil naceu en 1911 cando a ortografía foi actualizada en Portugal sen ter en conta aos brasileiros. A partir de entón cada língua foi digamos que evoluíndo independentemente, e agora, cen anos despóis as diferenzas son tan grandes que semella que o novo acordo vai ter que ser metido con calzador, forzando bastante, ou con un chisco de violencia.

Agora vou eu ao tema das evolucións, para aplicarlla á nosa língua, o galego que dende a Idade Media comezou a distanciarse por motivos políticos si, mais tamén, quen podería negalo? por ter unha base lixeiramente distinta, sen influencia da zona musulmana do sur reconquistado. Se só cos 99 anos é tan difícil poñer dacordo unha lingua que se foi separando, que non será para unha que leva... qué sei eu, digamos 500 anos de distanciamento.

O facelo á forza, comezando dende xa a escribir directamente en porgugués, só provocaría un rexeitamento dunha parte importante da poboación que emprega o galego na escrita, non digamos xa da xente que sendo falantes habituais só coñecen a escrita en castelán. O galego e o portugués están hoxe irremediablemente afastados, e someramente expoño algunhas diferencias para explicalo

no galego non existe a pronuncia do v, nin do j, nin do s, z sonoro,
cando escribimos noso pronunciamos nosso
para nós non ten sentido escribir desejo, pois que pronunciamos dessexo,
nin jogo pois dicimos xogo. Non hai diferencia entre baixar e viajar (pronunciamos biaxar)
si que temos un son a maiores, e é o ch, pronunciado como tch, de feito chamar nos non pronunciamos xamar, senón tchamar (idem para todos os ch)
e, ademáis diso, o noso indefinido uma pronunciase como nasal velar sonora, nunca como bilabial (humano). Aquí escríbese como unha, e algúns grupos reintegracionistas póñena como umha para evitar a confusión cando se emprega o nh en lugar do ñ,.
Non entro na problemática do b-v, iso é fácilmente modificable, xa que só temos un son para as duas letras (b), polo tantos énos o mesmo escribir libro ou livro
o Z, admite as duas pronuncias, a do s xordo e a máis extendida do th inglés (fricativa interdental xorda)

Ben, partindo destas diferencias e visto que o galego aillado ten unhas dificultades tremendas para sobrevivir, tendo en conta a orixe común de ambas línguas sería moi interesante ir pouco a pouco adaptándonos a escrita portuguesa, sen modificar sustancialmente a nosa lingua, vamos, sen que o galego deixase de ser galego.

Para iso é moi fácil facer desapareder o duplo L e grafalo como lh, non cambia para nada as nosas palabras: toalha, molhar, milho, atalho
eliminar o ñ, (co único conflito de procurar unha nova grafía para unha-algunha-ningunha e as contraccións con de-en-con): castanha, pinha, medonhento, farinha
adoptar todos os v portugueses, xa que a nós tennos igual. Lavrador, livro, palavra, ceive, erva..
o emprego do hifen (o guión) para separar os pronomes do verbo (a pronuncia permanece a mesma): darei-cho (dar-to-ei), senta-te-me, chama-nos
sería tamén posible o cambio da acentuación pasando lencería a lenceria, e estancia a estáncia

Polo momento deixariamos a un lado o duplo ss, pois xa vemos que non ten moito sentido, ao pronunciarmos igual casa que cassa.

Se tivésemos a cordura de aprobar unhas normas así para o galego, normas que poderiamos chamar indefinidamente de transición, aínda que non perderamos en principio nada da nosa língua, estariamos (case como falan os políticos) asentando uns alicerces ben sólidos para o futuro da nosa língua, e en consecuencia da cultura do noso pobo. Esta norma permitiría a fluidez entre os países de língua oficial portuguesa e o noso, e as expresións culturais galegas xa non terían que ser traducidas ao portugués e viceversa.

E o máis importante... de estar limitados a escasamente tres millóns de persoas, pasariamos a douscentos.

Para colorear

2010-01-25T19:54:00.004+01:00

E como demain xa é hoxe poño un par de fotos para darlle color ao blogue
A ría e máis as nubes por riba do parque questa sera

Et demain

2010-01-24T09:33:00.002+01:00

Et demain je publierais une photo ou deux pour colorier un chouilla le blog (saudade de l'Algérie!!)

volvo

2010-01-24T09:11:00.004+01:00

volto sen victoria, sen derrota
volto no primeiro barco do domingo
hoxe a policía pechara os últimos
e tiven que tomar as últimas
en cafeterías e no bar dos punkis
voltei case enteiro, co sol a me pisar
os talóns.
por se acaso, pasei polo traballo
botei unha hora a bromear cos colegas
e a deixar cair piropos de borracho
mas respeituosos como só pode ser
saíndo da miña boca corrupta.
houbo que soplar, sen disgustos
e houbo que bailar, sem éxitos
na fábrica de chocolate,
no versus dos desastres tamén.

Ben, o vademecum pechado,
a planta baixa tamén
rematei a noite na cafetería da estación
desinibido, a dicir gilipolleces
Comme d'habitude!

(que ninguém se confunda! isto nom é, de ninhuma maneira poesia (bem seguro), isto só é preguiça, de escrever mais linhas com menos palavras)

e agora vou durmir

beijinhos

Traballo a contraluz

2010-01-19T11:35:00.004+01:00

unha mañá calquera de inverno faenando na ría ao abeiro de punta balea, mesmo por días de temporal andan cos raños apañando ameixa ou vieira

ábreseme o apetito, vou comer algo antes de coller o barco, cruzar a ría, voltar enzoufarme no traballo

nh - lh

2010-01-13T19:03:00.004+01:00

haberá unha saída para, sen deixar de ser nós mesmos, chegar a ser viables e en consecuencia evitar a desaparición?

haverá uma saída para, sem deixar de ser nós mesmos, chegar a ser viáveis e em conseqüência evitar a desaparição?

(esta entrada non ten nada que ver cunha cadea de hoteis)

O caramuxo

2010-01-09T22:15:00.004+01:00

Poño un chisquiño de color no blogue coa foto deste caramuxo colorado
topeino esta semana na praia, achegueime silandeiro, paseniño, amodiño
vamos, achegueime sen facer ruído, e tireille esta foto, com aleivosia mas sem premeditação,
retrateino sen mais roupa que a que traía cando foi parido

A esperança é faixa preta de caratê

2010-01-08T00:59:00.006+01:00

Cando falo por teléfono teño que moverme, mesmo se estou nun cuarto pequeno ando arredor todo o que dure a conversa, como se cos pasos fose construíndo o diálogo, ou axudándome a encamiñalo... o carallo é cando che toca falar dende un teléfono fixo, alí preso, atado polo fío, e o peor é cando está xusto enfrente dun espello, entón, sen poder darlle as costas ao fulano que che está contando as enrugas da frente a esperanza leva unha navallada e queda bastante flácida, medio morta.

Sen embargo, a esperanza é unha experta en artes marciais, mesmo cando parece que xa non respira, aínda che pode revivir cunha patada direta à cabeça, basta a presión dunhas mans femininas que veñen por atrás colléndote os ombros para susurrarche calquera banalidade, e dis ti... pero pode ser possivel? e será! E xa dubidas que fora só o contacto das mans, supós que os peitos no teu lombo tamén axudaron algo.

Tamén volve a esperanza, de maneira máis sólida, ectoplasma do meu corazón, como esta tarde cando o macaco saiu logo de poucos intentos, tantos anos había que estaba eu frustrado dende que a iso dos dezaseis tentara facelo na praia e levara tal golpe que abandonara definitivamente o proxecto de dar a voltereta cara atrás. Hoxe non só o macaco (así lle chaman na capoeira), senón incluso o mortal cara atrás! Claro que axudado polo mestre.

Qué maneira de comezar o ano, ben, si, sete días despois, pero son así de lento

Segunda feira

2009-12-29T00:41:00.003+01:00

Como é luns, e ademáis é o derradeiro luns do ano, pero ademáis non é propriamente luns porque xa traballei o sábado e o domingo, como é un luns de tormenta e o barco escoraba dunha maneira lixeiramente perigosa, como un perigo de xoguete, porque "en ningún momento temín pola miña vida", aínda que afundira gañaría a costa a nado (ou iso era o que pensaba cando pola ventá só se miraban as olas, primeiro plano, como en alta mar, a terra desaparecida do horizonte)

Dicía, como é luns, e como o vento zoa nos mastros de aluminio dos veleiros amarrados perennemente no porto deportivo (e se me escapa de novo o pensamento... deportivo da Coruña) e se isto fose unha ecuación matemática permitiríame a liberdade de empregar corchetes e parénteses ou dobres parénteses "[e se me escapa de novo o pensamento... deportivo d(e-l)a Coruña]

Quería dicir que como é luns, independentemente dos adxetivos e advervios que se lle enganchen, tiña unhas ganas tremendas de che facer o amor, ou polo menos, polo menos, de mirar as olas rompendo dende a cristaleira do teu salón, mesmo se os cristais seguen estando sucios... miralas, ou velas, mas velas seguro habería poucas

En realidade, aínda que fose martes ou mércores... ou calquera outro día da semana, creo que tería as mesmas ganas inmensas de tomar contigo un vaso dalgún licor "n'importe lequel", sexa no salón ou ao final dun libro calquera de amor e seda, así, ao azar, para non ter que buscar muito

Ben, pronto será martes, debin quedar durmido, o vento segue a cuspir a chuva contra os cristais, é o seu. O meu é debullar a mazaroca do meu desexo e moer logo o gran para que despois o vento leve a fariña e só queden palabras caducadas ou périmées recordatorio dun tempo traspassado.

Compras de Nadal

2009-12-21T19:22:00.002+01:00

Saio facer compras para o Nadal... os regalos e iso

de paso merco unha fita verde na mercería

e un parche de Hello Kitty para un buratiño do pantalón

da pequena

que xa non o é tanto e de volta dime que lle ven moi infantil

carallo, como pasan os anos, ao mellor prefería una caveira

ou unha bandeira de Xamaica.

Mi madrinha, tamén pasan os anos para min!

Merco libros, como sempre collo o que a min me gusta

asegurándome un éxito dubidoso...

de volta paro na cafetería das galerías

racho co menú habitual e pido unha copiña

para acompañar o caféconleite

que me axuda a falar un chisco coa camareira

quen por fin descobre que non ando ao mar

o certo é que o café agarrótame a língua

mentres que o Ponche Cuesta inclina varios graos

cara abaixo o plano da miña vida. Sen abusar, ben seguro

“non, traballo no findeano, no nadal non”

mágoa non seren mais que formalidades de taberneira

mentres lle dou un repaso rápido a El País.

Volto a casa cun par de bolsas na man

e unha absolución para a rapaza do terceiro

que pintou esta findesemana

un corazón no ascensor

As tres da mañá - Three o'clock in the morning

2009-12-06T19:28:00.010+01:00

Son as tres da mañá no cuarto do que fora o meu apartamento neste bairro alto da capital
cando menos é iso o que calculo, espertei hai cinco minutos enchoupado en suor
e non lembro ter escoitado en soños a chamada á primeira oración do día
ademáis afóra segue a mesma claridade das lámpadas da noite
e un canto de paxaros nocturnos que por un intre me descoloca no mencer

Son as tres da mañá e decátome de que os dous cobertores para esta madrugada de outono
foron abrigo de máis, e as sabas xa están empapadas, vou a cociña, bebo auga
pasando á beira do radiador de gas vexo que os mistos queimados seguen no chan
onte estaba nervioso de máis para conseguir acender o queimador
por iso o reforzo do segundo edredón, e esta sede intempestiva a cortarme a noite

Son as tres da mañá e teño tempo dabondo para cair nos lugares comúns do meu pensamento
as voltas, que nunca te devolven ao mesmo ponto de partida e toda esa trangallada
como sempre, desaproveitara o tempo que tivera para facerme á idea
de que os post-it son de papel e o meses de chuvia fanlles cair as letras de tinta indeleble
decaido por teren caido tamén todos os je t'aime que pegara co meu cuspe na sua pel

Eran as tres e cuarto e volvín onda ti, aínda que me fora difícil lembrarte, o cabelo mudara
mas os ollos seguían combinándose sedutoramente co timbre tranquilo da tua voz
volvín á cama e do teu corpo collín só unha man, agarreime a ela
e mentres ti soñabas eu soñei que agardabamos xuntos a fin do mundo
das seis da mañá, de volta ao teu Centre Ville onde as cancións de berce dos klaxon
recordarante mañá os paxaros desta noite, na que aínda que non o saibas
prometinche morder a tua língua antes de deixar a miña alma escapar pola boca
e colárseche aos pés e ás plumas do teu traxe de bailarina para que non poida
xa separarme de ti...
sen dor

Outra vez

2009-11-13T17:25:00.004+01:00

Mañá é o último partido clasificatorio da selección do país para acudir ao próximo mundial, e xa hai tres días que se está festexando na rúa porque moi posiblemente vencerán a Exipto e voltarán estar aí, sendo algo no mundo... do futbol. Hai bandeiras brancas e verdes nas ventás e nas antenas dos coches, como toldos cobren unha chea de rúas, teas de máis dun cento de metros de longo, os chapeus de bufón, as bufandas, os chandal, as camisetas, bandeiras cubrindo os teitos, os capós dos coches, infinidade deles pintados de verde e branco, quen a porta do maleteiro, quen unha porta lateral, ou mesmo o capó enteiro. É unha tolería. Non paran de circular tocando o claxon, axitando os símbolos nacionais polas ventas, medio corpo de fora. Non sei como será a noite do sábado se gañan, peor que o Mouloud.

Porque si, efectivamente voltei cando fixera o firme propósito de nunca máis regresar. Sorpréndeme a calor coa que me reciben, no traballo, nas tendas nas que soía mercar, na librería, nos cafés, no hotel... Para mellor ser o compañeiro xa saiu do cárcere, xa puiden falar con el, ao día seguinte o consul levouno ao aeroporto e xa descansa coa familia. Foi un peso grande para min, podería ter sido eu. Creo que saiu con bo animo, chamáballe hotel El Harrach, tratárono ben. El non voltará. Eu non quería voltar. Todo ten que ter un fin.

E nada, unha visita relámpago, seis días aquí, cinco alá e catro na capital, visto e non visto e xa volto a casa. Perdín o gusto dos aeroportos, canseime deles. Canseime de viaxar.

E escribo por non deixar morrer o blog.

Livros de texto

2009-10-24T15:37:00.002+02:00

Tantas palavras por conhecer!
Tantos falsos amigos!

setembro-outubro

2009-10-01T20:36:00.005+02:00

Esta mañá non souben que estabamos en outubro ata que o vin nas follas da oficina, pero xa vindo no coche pola noite a neboa asustoume, fíxome reducir bruscamente. Logo ás sete da mañá parecía que quería entrar polos portóns do taller empurrada por unha luz pocha, destas de cando remata a película coa fin dunha guerra onde morren os protagonistas todos. Menos mal que só durou uns segundos, logo xa non volvín a mirala, correndo como un coello de un lado para outro. Teño o corpo escarallado, para ser fino diría mon petit corps meurtri, pero non o son e só podo definir o meu estado como bastante escarallado. A ver se se me disolve esta preguiza e paso a anotarme no ximnasio para estirarme, ou descomprimirme.

Por iso fun onte á praia, como antonte e no nantronte, tentando disolver esta graxa negra que me perfora a pel e como unha nicotína cólaseme por dentro. Mas non sabía que era o último día de setembro e estabamos sós, o mar o barco e máis nós, nin sequera viñera o sol, estaban a desmontar o chiringo, uns rapaces abrigados con chaquetas paseaban os cans e, claro, tampouco viñeras ti a espreitarme mentras finxía ler deitado na toalla. Así que onte tomamos un baño rápido, démoslle de comer as anémonas deixándolles que nos chuparan os dedos, merendamos e voltamos con frío e ganas de caldo quente.

E así rematou setembro, sen que me tivese decatado. De novo con dificuldades para ler os sinais do ceo.

Season of grape harvest

2009-09-28T20:34:00.005+02:00

Galician people at sweet work!
Takenwater
Sandsbridge
Galiza

Promesas

2009-09-15T12:31:00.002+02:00

Téñote que chamar.

Prometo que mañá, a primeira hora, antes de que o día me envolva coa sua arañeira

heite chamar

ou enviarche un sms

antes que o monstro me trague

porque unha vez no seu ventre xa non hai cobertura

até que á noite bótame fóra derrotado para cair na cama

e penso que mañá teño que te chamar

ou enviarche un sms

propósitos firmes que me pechan os ollos

cada xornada que paso lonxe de ti

Xa..., a última vez non foi a mellor

nunca comprendo nada

parece que ando aboiando pola vida

como unha bolsa de plástico

levada polo vento

a ternura que non che dei pagueina en kiloxulios

qué pouco entendo!

O certo é que hai unha tristura

pero non instalada entre nós

creo que me sae polos poros,

basta como o mel, e cólase a todo canto toco.

Por moito que tento lavarme

sobre todo con riberas del duero

ou bordeaux, ou riojas

ou directamente coa rapidez do ron

cada vez esvaro máis lonxe

cara adentro de min.

Quixera viaxar a un lugar

onde non estivera eu

pero vaia onde vaia

sempre me atopo, o mesmo de sempre

como un deus ubícuo

non me desfago de min

decote esquezo o procedemento

e saio de viaxe levándome alá onde vaia.

Mentras non o consiga

prometo que mañá hei de te chamar

ou mandarche un sms

ou enviarche por telepatía

as miñas mans para que percorran o teu corpo

mañá

seguro non hei esquecer

Polo Índico, no barco das sete

2009-09-04T22:43:00.003+02:00

No barco das sete imos sete de retirada

dos sete hai catro que dormen coa cabeza pousada nas mesas

dous a ler e un que tece os seus pensamentos coas luces da outra banda da ría

No barco das sete catro homes dormen

mentres unha muller pasa

silenciosamente

as follas da revista

e o vixía das luces cotexa os seus proxectos cos brillos da auga

eu tento chegar á fin do párrafo antes de que se me pechen os ollos

o barco fai a rota de memoria, cos ollos pechados no último treito da noite

nos dedos traio tatuado en negro o resumo da xornada

o meu protagonista navega dende Port-Louis á Agalega

fórzome a seguilo lendo para que chegue, mas é imposibel

adeus, só hai unha persoa lendo

durmo coa cabeza colgada dos ombreiros, o libro aberto

No barco das sete o motor baixa de revolucións para abordar a boca do porto

como un despertador case amábel

logo, perto do pantalán, ponse ao ralentí

dá a orde de erguerse, botar a mochila ao lombo

prepararse a desembarcar.

Terei que agardar ao barco das nove da tarde

para retomar a navegación polo Índico

de volta ao turno de noite

Un paso adiante, dous atrás. Matemáticamente non hai avance

2009-08-21T12:30:00.003+02:00

-Oyes, mira, cuando esteas en antena podrías hablar castellano
-Non, non é necesario, aínda que ti fales en castelán eu enténdote ben, e ti enténdesme a min en galego.

Isto foi hai unha chea de anos, fai parte dos meus recordos de cando ía como un tanque abrindome camiño.

Non sei se cambiaron moitas cousas. Penso que o galego segue sendo a língua da loita dunha banda e a dos discursitos da outra, mas afastandose da sociedade a medida que ésta é máis urbana.

Eu, que son así de autista, fago como se nada e vivo como se houbese normalidade lingüistica. Mas que fai unha pinga soa na ría?

Flipo cando escoito nenos falando en galego (e non son os meus)

Haberá esperanza?

(a resposta, para que me entendan os dirixentes da Galiza: I don't know!)

O río

2009-08-17T19:53:00.004+02:00

Este río é xaponés, ou poida que chinés. No bater contra as pedras vai criando unha zona de baixa influência electromagnética, unha especie de no-man's-land onde as conversas poden escorregar por carreiros nos que nunca aparecerá o (teu) traxe de xuiz ni a roupa interior das (miñas) amantes.

O río cóbrete de minerais, úntate de marmurios relaxantes, masaxeache os músculos tensos cos verdes transparentes das suas augas. Será chinés, ou poida que xaponés. O río lembrame as tendas francesas onde venden a paz embotellada, sons de paxaros para espertar de bo humor, aromas desestresantes... tendas para enfermos dos que saen a moreas nas grandes cidades. Aquí non. Aquí xa temos o río que cura, amoléceche os circuitos do cerebro, permeteche esquecer o que ti queiras, xa sabes, remanso de paz. Un remanso non é a vida, só unha pausa. Necesaria.

Mentres coa voz imos facendo avanzar as horas, as nenas saltan da corda pendurada dun ameneiro, traxectoria circular polo aire e caida vertical na auga. As miñas sílfides. Poden ficar abraiadas durante dez minutos diante dun remuiño de dous centimetros de diámetro á beira da presa. Ou mergullar dez veces por minuto para apañar a area fría do fondo.

Claro que estamos no verán, estación propicia para escurecer a pel e branquear a alma... ou o que quede dela.

A casa dos libros

2009-08-07T00:42:00.005+02:00

Na casa dos libros facíase o amor no chan enriba das alfombras, mentres da planta baixa chegaba unha melodia de piano ou de clavicordio.

Todas as estancias estaban, e seguen estando ocupadas por milleiros de libros. Só quedaban, e quedan, os baños como reductos sen conquistar, mas a falta deles as fotos das montañas levábanme os minutos do paso diário obrigado aos glaciares, aos circos, ás neves eternas.

Os libros están na meirande parte escritos en francés, aínda que tamén os hai en inglés, espanhol, latín, alemán... nunha das visitas comecei o Discours de la Méthode, mas ás poucas follas cambieino por un método de italiano, que tamén abandonei para ir esnifando outras obras; ante tanta variedade non é un quen de se fixar un obxectivo. Nesta última estadía topei un de Poe, do mil oitocentos e pico, en inglés, titulábase Poesies, pero o meu english level fica a ras-do-chão, penso, logo deixeino. Fun até ao centro, a mellor libraría da cidade e logo de hora e media de pracer merquei unha novela, Les yeux jaunes des crocodiles.

Na casa dos libros hai debuxos de vilas medievais, árbores xenealóxicas, fotografías da cidade hai cen anos, mapas antigos de Bretaña (en bretón), medallas dos antepasados, cadros do século dezanove (xa sabes, eses normandos), unha escaleira de madeira que rincha, revistas de música, cuartos con cheminea, mobles retortos e unha foto miña de hai algúns anos, co pelo ridículamente (agora o vexo!) longo e un pendente na orella esquerda.

Tamén ten un precioso xardinciño con estanque e poissons rouges, mas fica fora das catro paredes onde moran tantos libros.

Google

2009-06-20T11:42:00.004+02:00

Hai xente que nos chama dialeto
até que ven o windows ou o google
en galego
Outros non cren que estea a chover
até o veren na tele

Despedida

2009-06-19T23:53:00.003+02:00

A música é A vava inouva de Idir. Xa sei que o cantante é cabil e as fotos son da wilaya de Constantine, que non é amazight, mas a canción ten o puntiño de melancolía que lle presta á despedida. Encántame esta paisaxe. Ao rematar o traballo aproveitei a viaxe de volta para facer algunhas fotos, sempre co móbil, dende a ventá do tren.

clépsidra

2009-06-08T20:54:00.003+02:00

Do pouco que che puiden dar

nin todo cho din

nunca cortei de todo os cabos

xa cho dixen,

a eternidade duraba un minuto

o malo desto todo

é que eu o dixen

mas non o entendín

tan ben coma ti.

E todas as historias

de homes na cadea

de vodas fracasadas

de fillos que che atribúen

non fixeron máis que

amarrarme máis

a ti.

As imaxes do teu pasado

como pingas ían chegando

descolgandose do teito

no que viven quen te coñecen

meu amor

Eu só creo a tua versión

da hora na que estamos xuntos

na cama ou no parque

só creo que tamén me amas

e tiven medo aos coitelos

que agardaban na rua

o pulo dunha sobredose

para limpar as conciencias

co meu sangue de rumi

como na crónica

dunha morte anunciada

todo o empurraba.

Teño medo da soidade

no resto das horas

nas que non estou na cama

nin no parque contigo

e busco agarradeiras

alguén que estea sempre

aí.

Mas non hai ong

para estes casos

e gaveo polas horas

de cada día no que

desapareces.

Non sempre

case sempre

a meirande parte das veces

son eu a parte danada

só por egoísmo

supoño

tras o ponto e final

cada un remoe

a sua dor

en silencio,

até facela dixeribel

asimilala

xa ten acontecido

o silencio cos seus ácidos

amolecera até as pedras

e quedarásme debuxada

cicatriz de media lúa

no invisibel do recordo.

Cada imaxe que foi subindo

cachos do teu pasado

até ao meu presente

paseniñamente

case imperceptibelmente

foime rodeando

até aceptar a derrota

de precisar do teu corpo

para que existisen

as semanas e os meses

teu corpo clépsidra

ou area do deserto

ou reloxo de parede

teu corpo deixará

de marcar as horas

marca indelébel

na transparencia do recordo

tiC, Tac, Tic, taC

te foches mas

aínda estás.

Versións de Windows

2009-06-05T00:42:00.006+02:00

Windows Industrial Revelation

Windows Green Leafs

Windows 999 night(mares)

Disponiveis também em línguas camito-semíticas

já nas bancas!

Pontes

2009-06-04T17:01:00.004+02:00

Din que se quedas un bo rato aquí, dende onde tirei a foto, ou nos arredores, podes ver xente voando. Non me estraña, nas pedras destes cavorcos aniñan a soidade e o desespero axexando o paso dos humanos que nasceran sem ás.
É a ponte Sidi M'Cid, en Constantine.