Camiño

Decididamente camiño coa miña sombra pegada aos meus pes e sempre, sempre teño medo de que por exemplo, veña a noite e me encontre lonxe lonxe dalgún sitio, de que comece a treboada e eu estea de manga curta e a dez kilómetros de calquera abrigo, de non topar unha fonte na que facer que a miña lingua se despegue do meu paladar, de ferir un pe e arrastarme penosamente, de que saian os cans e me traben nas pernas, de que na escuridade se acabe o camiño e caia polo caborco, de que entre as árbores perda a orientación e quede eternamente a camiñar en círculos. Camiño entre edificios e en descampados, e en terras de cultivo e en bosques, camiño sempre con medo de que se me acabe o camiño sen ter chegado a ningures.

Desafinando

Hai umha canción que estes dias conseguiu colarse na minha cabeza e anda por alí adentro a dar voltas batendo no crânio sen conseguir topar a saída... ben, en realidade son duas, e eu que non sei cantar xa conhezo a letra de memória, e encontro-me na ducha a solta-las umha e outra vez. Os vecinhos han pensar que o fulano este de Turquia, ou Itália, ou Albânia, ou de onde caralho sexa, mais seghuro que está medio tolo. Ah, si, porque a parede que temos contígua non é gran cousa, eu escoito a música deles, e eles sofren os meus cantos desfinados. A ver se lhes dou co punto e consigo bota-las de novo para fora, que procurem outra cabeza na que andar a rebotar.

Os labores

Isto xa no é de agora, é unha enfermidade que me vén dende cando eu era un cativo, logo de rematar o xantar a nai repartía as tarefas, un a recoller a mesa e levarlle a comida ás galiñas, outro a varrer e quitar o pó dos mobles e, outro a lavar a louza, e así todos os días até que chegou a idade na que as camisas comezaban a apretar no peito e nos brazos, os bíceps e os pectorais íanse inchando e divertiamonos a rebentar os botóns inchando o peito, e a rachalas polo lombo ou baixo os brazos, só coa presión deses músculos que como por arte de maxia, dobraban de volume. Foi entón cando pasamos ao soto, cos ferros e aí foi o momento da formación do pai, coa soldadura a nos furar os calcetíns aprendemos a apartar a vista para non ter os ollos rubios e pasar noites de imsomnio. Agarrar dos tubos e as barras mentres ía compondo reixas, portais, escaleiras... e logo o aburrimento do minio, ou a sorte do galvanizado. Porque o minio era como pintar con chapapote, e o galvanizado, guai, levábase a peza ao taller, metíana nunhas cubas e dábancha lista, glória! só que había antes que quitar ben a escoria, que logo eran puntos de entrada do óxido, e ben é sabido que o mar é enemigo do ferro e paseniñamente vaino comendo se non se lle pechan todas as entradas.

Pero isto, a enfermidade da que falaba quedoume da miña nai, e aquí, considérase unha anomalía porque un home non se rebaixa a preparar a comida, menos a fregar o chan ou lavar a louza, vous êtes sûr que vous n'avez pas besoin d'une femme de ménage? pero para min é coma unha terápia, a fin de semana agarro a vasoira e non queda recuncho da casa sen recibir a miña visita, e os cristais e o balcón e os baños e a bogada... a orde crea un espazo de paz ao meu redor, calma. Repouso

Pozos e luces

Baixada á fonte da luz, que chega como un ventiño de fotóns inchando as fachadas dos edificios oficiais, pondo de novo a xirar o mundo que ficara parado co solpor do día anterior. Baten estes raios nas paredes e cólanse polos buratos acristalados, e é así que os funcionarios comezan de novo a teclear nos ordenadores, a teclear nos teléfonos, a facérense a idea de seren eles coas chaves dos seus arquivos quen lle dán corda ao planeta, que segue a dar voltas freado polo peso de tanto papel inútil.

Son medio mineiro e me encanta baixar aos pozos, neste xa se mira que no fondo abrolla un manancial de luz, afondas en el seguro de topar toneladas de aire para encher os pulmóns, e dicir... por fin afóra!

Cando vén a noite, o desamparo, o desgoverno, os autómatas do papel xa desconectados, o mundo oficialmente párase.

E é entón que topas outros pozos nos que te botas de cabeza porque ves unha luceciña pequena ao final, mergullador en mares de cervexa descendes a toda velocidade co cinto ben lastrado do chumbo da soidade, e vas apresa demáis para poderte deter a tempo cando te decatas que aquel destello alá abaixo só era o reflexo do brillo dos teus ollos. Bah, feridiñas de nada que non lle quitan a un o gusto pola apnea, nin deixan cicatrices visibles.

Amateur de la descente vers la lumière!

Pour Rachid

Hei, est-ce que c'est toi qui me fais des visites dès l'Algérie?
Tu peux laisser un commentaire, ce n'est pas interdit!. Ah, et j'espère que ta santé s'améliore.
Le problème c'est que je n'écris pas en espagnol et tu auras du mal à comprendre,
mais quand même c'est un peu plus facile que le Cabile,
si tu connais deux langues latines, le galicien rentrera très vite dans ta tête. Pour moi c'est une merveille la capacité que vous, les Cabiles, avez pour apprendre les langues, le jour où j'en parlerai cinq comme toi, je m'y arreterai.

Et ben, j'espère qu'on se reverra bientôt à Oran, pour aller prendre un petit thé au Timgad, ou manger un couscous à La comète. In-sha`allah

J'oubliais! Un petit bisou!

Ulac aÌilif!

Capoeira

Uns días de repouso na cidade do pecado, non creo que me faga dano, xa alí me propuxeron na rúa substâncias das que non pagan tributo ao estado, non é que vaia eu mercar nada, mas é unha alegría saber que, tu, se quiseres, podes! E assim, vaise pasando o ano, viaxiño a Sodoma, paseio até a vila da oración, semanas de estancamento na capital... todo vai tan, tan lento aquí, e agora coa calor a velocidade redúcese aínda máis, todo o bo é non comezar a retroceder!

Comezo a terceira cervexa antes de facer a mochila para a viaxe de mañá, non teño presa, non hai gran cousa que levar, o abrigo e a bufanda non os precisarei. Invitei ao colega de Sanguinheda para axudarme a deixar a nevera baleira, entre dous daremos antes conta delas, e de paso botarame unha manciña para tornar esta puta soidade que se me cola en días como hoxe e non hai xeito de sacudila, é coma un mel basto que me cobre, doce no primeiro, mas logo abafante, incómodo, molesto... tamén a culpa é miña, ho, só a min se me ocorre porme a escoitar cancións de hai vinte anos!

Vale, o doutor do anterior post non tiña receita para os males destes últimos dez anos, aínda así estou a pensar en comezar coa capoeira cando volte ao país, para lle demostrar que je m'en fous! Vamos, que me importa un ... (em galego pode-se dizer, mas em português não fica bem)

Ben, vou preparar o arroz, coa cebola e o alho, e uns filetes de perú. Fiquei contente e famento hoxe ao mirar os pementos de padrón, o polvo e as vieiras... contente e con ganas de voltar a Galiza, non é que cociñemos coma os vascos, mas temos melhores produtos ca eles. Temos um país grande! O día que sexamos só un chisquiño máis orgulhosos comeremos o mundo, nem americanos, nem chineses! nous, le centre du monde!

Dez anos despóis

Veñome queixar, doutor, isto non é o que eu esperaba, e agora mesmo espero que me saiba receitar o tratamento adecuado para esta anomalía, non pode ser, este corpo non ten as prestacións coas que mo venderan xa hai corenta e un anos. Non é que non o coide, diso non me pode acusar, bótolle ben de comer, non lle falta a bebida e sácoo a miudo a pasear, para que tome un chisco o aire, e sen embargo, xa non é o que era, e ninguén me dixo que había este defecto, que co paso do tempo íanse presentar estas alteracións desagradábeis.

O certo é que levaba xa uns anos sen mirar moito para el, non, non, claro que non é culpa miña, xa sabe, o traballo, a familia, a hipoteca... foi unha década voraz, e non me preocupei moito del. Si, é certo que nada lle faltou, pero nunca como agora nestes dez anos me parara a examinalo, é como se o vira no noventa e oito por última vez, e hoxe volvera velo de novo, e o que vexo non me gusta. Senón explíqueme, a qué se debe que teña tan pouco pelo na cabeza? e porqué está case todo branco? e qué son estas enrugas na frente e aos lados dos ollos? isto non é o que tiña con trinta anos, como é que puido suceder? Qué é o que fallou?

En fin, tampouco preciso que me dea explicacións técnicas incomprensíbeis que eu sonlle de letras, escriba simplesmente o tratamento que hei de tomar para volver ser coma antes.

Porque para iso está vostede aquí... ou non?

Os nosos deuses

Por fortuna xa non necesito pensar, que na tele danmo todo ben mastigado, analisado e nas concentracións precisas para que un cerebro semi-analfabeto coma o meu o poida asimilar. E así só teño que aprender de memória as listas, cando as teña ben chapadas eles me dirán o qué é que teño que pensar de todos os do grupo, e non será nada complicado, simplesmente dirán estes son os maus, ou estes somos nós, aínda que un día haxa que refacer a lista porque mudaron de idea, bah, só pequenos arranxos, porque os maus (case) sempre seguen sendo maus, para que os bos sigan a ter o seu halo na cabeza (halo... non, halo non me soa, seghuramente hai que mudar o h polo f).

É un mundo sinxelo, cunha división ben clara das tarefas, estamos os que traballamos e miramos a tele, e están os que pensan para que a nosa vida sexa máis doce, como fabricantes de electrodomésticos, criándonos unha relixión na que con certeza somos felices porque, por fortuna, xa eles se encargan de separarnos o grau da palla, e darnos o grau moído.

Porque nin sequera aquelas parvadas que de críos aprenderamos, de non mentir, nin roubar, nin matar teñen xa sentido ningún, e todo está permitido, sempre e cando sexan os nosos deuses quen as fagan... polo noso ben, sempre, e polo dos seus petos de ratas miseráveis.

Este pensamento semi-filosófico, semi-pailán veume ao ler o post sobre a notícia de que Mandela pasou a ser dos bos. E como fago eu agora para construirme unha imaxe nova de el, logo de tantos anos de pensalo meu inimigo?

En fin, clasificareino como panfleto barato, iso perdoa toda a inxenuidade coa que escribo.

Lamento

Lamento
ter tirado esa pedra ao estanque
pero non polas ondas que crearía
e virían alterar toda a superficie
da auga
(non quero provocar tanta mudanza)
nin polo ruído do choque
que tería feito fuxir todos
os paxaros
Lamento
ter tirado esa pedra ao estanque
porque había un home de noventa anos
entrenando para a maratón
e tan rápido pasou que
a pedra non chegou á auga
bateulle na cabeza
e o pobre do home
como corría!
cara a min
co bastón en alto
aínda estou a botar betadine
nas feridas
é por iso que
lamento
ter tirado esa pedra ao estanque
nin máis, nin
menos
it
.
.
.
hurts!

Câmara lenta... e úmida

A calor como un animal inmenso cólase ás paredes de chapa e aos motores diesel das máquinas do tren e xa dende as sete da mañá ocupa toda a nave e os vestiarios e o almacén, e o camiño até ao mercado onde ás dez nos arrastamos, cos pés levantando o pó e as pedras, para recuperar algo da auga perdida, e na taberna tamén está agarrada aos fogóns, ao forno, á máquina do café, ese animal métese no meu cerebro e ralentiza as neuronas, e fai que me mova a cámara lenta, e que as sensacións cheguen tarde demáis... torpe, mollado, como no fondo dun mar volcánico, cocido, penando e seguindo adiante. Ás doce saímos para o xantar, paseo abafante de vinte minutos para poder comprar una cervexa fresca, mas, peculiaridades do país, non podemos bebela na rúa, e cando votamos con ela ao refuxio xa está morna, miséria, e suar e suar, e derreterse. E agora por fin na casa, sen aire acondicionado porén coas ventás abertas hai unha corrente agradabel, e a auga da ducha borra toda esta lentitude do meu corpo, espértame. Mañá fin de semana. Pelo menos temos as andorinhas que papam as melgas, nem tudo ia ser sofrimento!