Em Areamilha

Botei os neuronios a remolho no vento do norte
recolhinos cheos de sal e nadadeiras de arroás

A tormenta

E agora, tamén, son eu o que se pregunta para que serve todo isto do blogue, un pasatempo para encher estas horas mortas que me matan? ou quizáis un rodeo que estou a dar, unha volta inmensa que fago para non comezar o traballo? pode ser que nin sequera sexa unha volta, poida que só estea na cinta do ximnasio, camiñando, correndo pero sen me mover do sitio, sempre vendo o mesmo á miña fronte, nada muda, miles de pasos e sigo onde estaba cando subín a ela, co reflexo da miña cara na parede acristalada, o único que vexo, e que non me axuda, nin me dá ideas de como dar marcha atrás ou de como coller un desvío. E como sempre, covardía, quixera ter ás de voitre e contemplar a miña vida dende o alto, como un espectador que pode xulgar a rotura dun encoro e os danos provocados sen ser salpicado polas augas. Fuxir non serve, cando serviu? correr e correr como agora só fai pasar o tempo, patienter en attendant que la foudre vienne faire éclater ce barrage d'eau morte, stagnante. J'ai peur de l'orage. Rezaría, se crera en deus, para que el fixera todo, pero estando só como estou terei que crear o raio, mesmo se comezo frotando duas pedras, cunha muxica pequeniña, sempre será algo. Todo mellor que seguir aquí, ollando este rostro cada vez máis engurrado, estragando a imaxe idílica da piscina que se ve atrás do cristal.

Máis flores

A segunda compreina onte alá abaixo, na Colonne, é fermosa, pero xa todos o saben, xa houbo unha chea de persoas que traballaron en ela para que así chegase a ser.
A primeira naceu nun testo do balcón ela soíña, pensei que era unha hortensia, pero é brava, sen embargo é moi linda, só hai que se achegar un chisquiño a ela para se decatar.
Cal é a mellor? case gosto máis da pequeniña.

Pretensións

Pretender... yes I'm a great pretender. Non, que non, que non teño pretensión ningunha, só faltaría que os mecánicos quixeran facerse co poder, o poder non poderemos telo nunca porque xa o teñen as máquinas, elas son as donas do mundo, nós só somos os seus servos, os seus médicos, os seus compañeiros. E cando elas declaran a folga hai que lles facer moitas cóxegas e moi ben feitas para que abandonen e sigan a mover o mundo por nós. E nunca pensei que remataría así, atado polo pescozo a elas, como o seu canciño. Eu que temía o motor do coche do meu pai, menudos traballiños, agharra aquí, dáme a doce-trece, pásame a estopa... e non tiña nin idea de como funcionaba, só anos máis tarde cheguei a perderlle o medo ao diesel, mundo sucio de aceite e graxa, pero moi gratificante cando se convence a un deses bichos de porse de novo ao traballo.

Coas máquinas xa hai anos que me reconciliei, aceptei o seu dominio, o que non consigo perdoar é o sistema educativo que me criou, para que mundo nos preparaban? para este no que vivo por suposto que non, ou será que a miña mente é lenta e me custou anos conxuntar as duas cousas? en fin, de nada vale queixarse agora, espero que hoxendía non sigan a facer as mesmas parvadas que do meu tempo, e que despóis de oito anos de estudar inglés xa poidan manter unha conversa fluída, non coma min que só me quedei con aquilo de aidontespikinglis.

Andando

Un día que non tomo o atallo e mira ti o que me aparece á beira das máquinas do tren. Din un rodeo pero valeu a pena, sempre paga a pena mesmo se non topas nada, cantos e cantos baldíos terei percorrido! a verdade é que teño a facultade de perderme con bastante facilidade cando camiño, non me molesta, andar é moi san, e a miudo aparécenche cousiñas lindas como estas e danche unha alegría. Normalmente non me gusta consultar o mapa e tiro para diante, intuitivamente, e ando e ando e bastantes veces teño que recoñecer que me equivoquei de ruta pero, para min, non ten moita importancia, á final todos os camiños teñen o seu lado bo. Mesmo se hai que recuar.

Mal de ollo

Dende a primeira hora da mañá estiveran traballando os dous na avaría do freno hidrodinámico, xa os tiña visto máis veces envoltos en líos semellantes, pero hoxe fixeime máis en eles e admirei a sua organización, a maneira tan lóxica que teñen de ir pouco a pouco aillando o problema, dende un comezo que engloba unha chea de posibilidades, ata chegar pasiño a pasiño a topar o cable que quedara desconectado nunha regleta dun armario calquera. Dito parece moi sinxelo e non se aprecia a cantidade de datos que hai que manexar para chegar a dar co punto feble. A capacidade que teñen para interpretar os esquemas eléctricos e ir descifrando o funcionamento do conxunto verificando só aquelo que pode ser causa do fallo require un nível que me admira topar por aquí. Si señor, un bo traballo.

Logo de probar o sistema de novo quedounos un tempiño morto no que estivemos a bromear, falando un pouco de todo, e por casualidade veu aparecer o tema do mal de ollo "que non che diga que estás moi ben de saude non vaia ser que che estea a botar o meigallo". Claro que como na nosa terra, pensei nunha broma coas crenzas dos nosos antepasados, só que non era tal e os dous falaronme de homes que lanzan maldicións mediante palabras de loubanza, que fan estoupar a ubre dunha vaca, avariar un bulldozer, facer cair un home do cabalo..., pero son contos nonsi? mi madriña, non eran contos, os dous crían neses feitos cunha fe cega, incluso tentando convencerme a min. E pensei no que a miña nai contaba cando eu neno, cousas dos avós, dos bisavós, das vacas que enfermaban por un veciño que che quería mal, e de como ían á meiga para quitar o mal de ollo. Vale, hai cen anos, cincuenta anos, pero xa non hoxe.

Esta combinación atroz entre ciencia e superstición éme difícil de encaixar. Fai que me sinta só, un bicho raro, un extraterrestre caído do ceo. A verdade tanto me ten, se un é feliz crendo que irá ao paraíso non son quen eu para baixalo da sua nube. Só que me choca ver como aquí a auga e o aceite se mezclan sen problemas.

Acusado

... eles poden dicir o que queiran, descolgar os seus diplomas da parede, escanealos e adxuntalos aos seus míseros informes para lles dar credibilidade, pero non teñen nin idea, nin idea da cantidade de noites que baixei até á represa do muiño, rabuñando as pernas nas silvas e nos toxos, para lavar con aquela corrente xelada a vergonza da humillación, para que o frío e a auga aspirasen do fondo de min ese fedor denso a putrefacción. Calquera cousa antes que ceder ao sabor metálico da rabia que me comía, que me segue a comer, porque eles poden dicir o que queiran pero non saben nada...

Bilinguisme

Et aujourd'hui un petit exercice pour délier ma langue, celle que j'ai dans ma bouche, celle que deviens toute lourde quand je parle en français, ouais, on cherche toujours la perfection, même pas ça, il me suffirait de ne pas trébucher si souvent, de mettre un peu de trois-en-un pour la faire bouger plus légére, sans quelle s'accroche de partout. Je ne sais pas ce que ça va donner ce séjour en Algérie, j'éspère améliorer mon niveau, en plus d'essayer de fourrer l'arabe dans ma tête a coup de bâton! Ah, et le r parisien, que j'avais appris avec tant d'enthousiasme, et que j'ai accommodé après au portugais, pert à présent de la place en faveur du r roulé, juste pour ameliorer la communication, pour m'adapter au milieu.

J'avais envie de parler de langues, comme c'est bizarre! Je suis un vicieux! Enfin. Pour la nôtre, le galicien, à côté de l'espagnol, comme ici pour les kabyles la leur en face de l'arabe. Je n'ai pas d'idées rigides ni non plus intolerantes en ce qui concerne l'apprentissage de la langue de l'état, les collègues de Tizi-Ouzou me disent que quelle drôle d'idée m'a pris de vouloir connaître cette p... de charabia, mais c'est celle qu'ils utilisent tous les jours au travail, bien sûr qu'ils aiment la leur, et qu'ils prefèrent le français à la langue officielle. Moi, c'est pas mon avis, même si c'est agreable pour moi de trouver des peuples si fiers de leur culture, comme les basques (et que je voudrais pour le mien le même orgueil). Une langue de plus, peut importe laquelle, ni la situation politique, c'est un atout. Pour moi on doit faire l'enseignement dans la langue natale de l'enfant et apprendre celle de l'état comme deuxième... Si c'etait si facile! il faut aussi tenir en compte une partie très grande de notre peuple pour qui l'espagnol est sa première langue. Bon, sans rentrer en détails qu'abîment ma rédaction. Je voulais ici surtout parler de mes filles, et tout ce que j'ai écrit avant ce n'est que des obstacles pour que toi qui est en train de lire ça, n'arrives à découvrir mon bonheur que si tu as de la patience. Parce qu'elles, ma Fleur et mon Iria, sont mon bonheur à moi, ma fierté, et aussi dans le thème que j'ai choisi ce soir je peux les mettre comme exemple. Elles sont bilingues, elles ont eu le galicien avec moi et le français avec la mère (comme c'etait beau, en arrivant le soir du boulot quand elles demandaient "papá, como se di voiture en galego?"). Jamais elles n'ont parlé en castillan avec moi, et pourtant bientôt, à la crèche d'abord, à la maternelle ensuite, elles ont commencé a se débrouiller en cette langue. Je n'ai jamais fait la connerie de leur interdire, bien au contraire, je les corrigeais à chaque fois qu'elles se trompaient. Content qu'elles puissent avoir accès à beaucoup d'autres cultures, d'avantage de portes ouvertes. Mes filles, ma fierté, et qu'elles parlent le galicien c'est un charme ajouté.

Tolérance, travailler à l'école avec les deux langues, celle du pays et celle de l'état, même avec l'anglais, bien sûr, mais la base, la première, la nôtre. Sans doute. Car la Galice n'est pas la Castille, ni je veux pas qu'un jour elle le devienne, de même que je ne me bât pas pour que Valladolid parle le galicien.

Joie!

andava de paseio pela rede, visitando os sitios que me gustan, un saltiño aquí, un chimpo alá, ler o que fai a xente, cousiñas lindas, cheguei á ortografia do olhar, saboreei a poesía brasileira, escollín o link da pícara de alhegue, e logo dalí pasei á tola do monte, e foi no blogue dela onde topei o icono da irmandade da fala, pincheino e lendo, lendo, entereime de que se podía descargar unha libraría de galego para o windows, e alá de cabeza me fun, non foi doado, moitos pasiños intermedios, mais conseguino, instalei o galego no ordenador, e agora mesmo cando me aparecen mensaxes negativas dáme alegría que sexa na miña língua "windows bloqueou algúns programas de inicio". Por fin!

Porque os computadores dos colegas vascos están en euskara, e eu dicíame, qué miserables somos que nin Microsoft recoñece a nosa língua! pero si, por fin, pouquiño a pouco. Poliki, poliki, amodiño, amodiño, pero sempre cara a diante.

Árabe do Maghreb

Hoxe, que é día de descanso musulmán, teño moito tempo libre e como sempre, para matalo e combater a soidade, veño de novo ao blogue, escribir trapalladiñas, encher as horas. Quixera tamén fregar de novo o balcón, grabar algo para o festival dos mallos e estudar unha horiña o árabe do maghreb, que é unha pena, hai rapaces simpáticos que chaman por min para falar un rato e non entendo nada, sei cousas básicas, fai frío, calor, chove, beber café e pouco máis, con iso non dá para manter conversa algunha. Quíxenlle dicir que baixaba traballar pero só coñecía abaixo el-taḥt e o traballo el-khedma, que a todas vistas é insuficiente para facerlle chegar a idea que quero. Agora xa preguntei: raieḥ nekhdem, vou traballar. É curioso como a primeira persoa de singular é N, coma no euskara, ni naiz (eu son), nik lan egin dut (eu traballo), supoño que xa hai unha chea de lingüistas que repararon no caso. Despóis as outras persoas xa se parecen máis ás linguas latinas, Tgoule (ti dis), Egoule (el di), e a primeira do plural tamén, NroḥO (nós imos), NekherdjO (nós saímos). Ben, menudo camiño que me queda ata meter todo isto na cabeza! Encantaríame poder volver ao Morrazo e entenderme coa comunidade marroquina, na sua língua.

E logo, cando saia dunha tenda e me digan como agora "vive la Turquie!" (porque son moreno) poderei respostar "lâ, khuyâ, anâ galizî... e iso onde queda? pois non, non é ao lado de Játiva, máis ben de Portugal".

Por certo, ás laranxas chámanlles Tchina no árabe do país, pero no estándar é Bourtouqal, e seica ven de Portugal. Non sei, non sei...