sexta-feira, 7 de agosto de 2015
domingo, 7 de agosto de 2011
Estilitas in the cortelho
sábado, 6 de agosto de 2011
Desafio de Anabela
segunda-feira, 1 de agosto de 2011
Tueur à gages
Assis aux bancs de la gare, en fumant la cigarrette digestive après le repas au buffet, les gars parlent de laisser tomber ce boulot crevant, de chercher un autre emploi, comme tueur à gages, ou quelque chose dans le genre, un truc qui ne leur laisse pas les muscles endoloris à la fin de la journée.
Mais la vie n’était pas un film de cinéma et a une heure trente ils sont rentrés au chapiteau pour continuer le démontage avec les clés de 46 et cette chaleur moite à écraser les rêves.
Sentados nos bancos da estación, fumando o pitillo dixestivo despóis do xantar na cantina, os rapaces falan de deixar este traballo matador, de buscar outro emprego, como asasino a soldo ou algo polo estilo, un choio que non lles deixe os músculos doloridos ao final do día.
Pero a vida non era una película do cine e á unha e media voltaron ao taller para continuar a desmontaxe coas chaves de 46 e esta calor húmida que aplasta os soños.
sexta-feira, 8 de julho de 2011
Fallos no sistema
quarta-feira, 6 de julho de 2011
Cazadores de insectos
segunda-feira, 4 de julho de 2011
València - Alger - Ajaccio
València – Alger – Ajjaccio, o mesmo mar, a mesma humidade que me acompaña neste camiño de curva, contracurva, soidade, envólveme nesta torpeza da roupa colada á pel, non estamos sós a humidade e máis eu, e este mar estático, incomprensible. E vóltaseme excitar o cerebro coas línguas que vai pescando, o corso, igual que na Galiza, o árabe de Arxelia, nas rúas, o francés que me invade, viens tout contre moi! Non teñas medo, j’arrive.
Ofrecen mexillóns para a cea, e mentres agardo a pizza, click, escoitei unha palabra en galego, uns xubilados dunhas mesas máis alá, francés e galego. E a mistura cos mexillóns, que non quero, desata unha nostalxia que sobe paseniñamente polo meu corpo como a marea, até querer sair toda a auga do océano polos meus ollos. Non consigo falar cos paisanos, non aguantaría tanto mar dentro de min.
domingo, 3 de julho de 2011
Desintegración
É o blogue, estas palabras que aquí escribo, que me manteñen unido a aquela teoría, a unha utopía cuspida nas paredes, e me segue enviando polo cordón queixumes dos alcolitos, que me atan e me impiden esquecer quen son, integrarme, unificarme, soñar bonsoir, erguerme co bonjour caíndome dos lábios.
E se aínda fose unha presada, uns poucos grans de area aumentando a superfície da praia máis fermosa de Europa, pero non hai areal, e estas impresións non serven máis que de antibiótico para a navegación en solitário coa que vou gañando enrugas, perdendo cabelo, pasando devagar na tona da auga, sen ronsel do que chorar a sua desaparición.
sexta-feira, 24 de junho de 2011
Partir
sábado, 18 de junho de 2011
oblivioni mandare
Eramos pobres, agora me decato, mas naquel tempo camiñabamos entre as bostas do gando sen critérios estéticos e os franceses dicían con educado xesto “Ça sent fort, ce pays-là!”. Ás nosas casas faltáballes o despacho con mesa de carballo, medramos alleos á importancia dos movementos do papel, Por contra había en todas un banco con ferramenta, e aprendías sen dor a filosofía do martelo, a constancia da folla de serra, as propiedades do arco eléctrico.
Iso si, uns antes, outros máis tarde, todos fomos conseguindo a televisión, logo o teléfono, a auga da traída, os tubos que levaban o noso sudre cara ao mar... pouco a pouco, gracias á primeira, fomos aprendendo o porcos que eramos, o desgraciados que eramos, e léntamente modernizámonos, arrasando galiñeiros, cavando piscinas. Paseniñamente abandonamos todo o que fedía. Mesmo prescindimos da nosa língua, pensamos que ela tamén tiña culpa da pestilencia que nos envolvía, e hoxe, esquecéndoo todo, cando cruzamos os reflexos do noso pasado, só as veces, e en voz baixiña, dicimos para nós “como huelen estos señores!”
domingo, 12 de junho de 2011
velocidade e universos líquidos
Pola mañá despertar con sorpresas, o móbil, que de levalo tanto tempo pegado ao corpo xa coñece as miñas necesidades, decide deixarme unha hora máis de sono, chegarei tarde. Ademáis alégrame cunha mensaxe tua.
domingo, 5 de junho de 2011
O día perfecto
segunda-feira, 16 de maio de 2011
Reincidencia
coas mans libres do cemento, do aceite usado dos nosos pais
a glória estaba alí ao fondo, só había que seguir a camiñar
para acadala. Palabras con x que nos licuaban a boca
sexo, éxito, excelencia, texturas doces, sedosas, xa sen exílio
non o facían por mal, crían nesa fartura á que nos lanzaban
herdaredes o mundo! non precisades nin pulseiras de pinchos
nin camiños paralelos de melenas e marihuana
terédelo todo, todo o que nos faltou a nós
Así, xeración tras xeración, o mundo perpetuouse
e hoxe somos nós os que sementamos de pétalos
a autoestrada dos outros, sen saber de peaxes nin destinos
seguimos a imaxinarlles hipotéticos solpores laranxas
condenados a repetir a secuencia
sexta-feira, 13 de maio de 2011
Só o recordo
Quedáronme as imaxes das maceiras, das ovellas, das tardes apañando herba xuntos, do palleiro, da bodega coas ferramentas de carpinteiro, dos homes a termar do boi mentres el o ferraba, e tamén esporádicas referencias ao traballo no naval que non interasaban aos oídos dun neno. A parte do seu mundo que se enredou no meu.
E non teño nin sequera unha foto, aínda que fora en branco e negro, ou desenfocada ou sucia e enrugada. Só o recordo.
quarta-feira, 11 de maio de 2011
sono
non, só un café e coller tabaco.
Os corzos térmanme das pálpebras nesta estrada comarcal atallo pola serra. A noite inóspita en estacións desertas. Dáme unha lata de gasolina!
Dilles que non chegamos, fáltannos catro horas e morro de sono.
E logo de onde era ela?
Non sei ben, creo que os dous beberamos bastante, só teño un recordo certo da suavidade da sua língua cando nos bicamos. As suas mans queimadas dos conxelados xunto coas miñas batidas do ferro non tiñan acougo.
…
non, ao final marchei, era tarde, non quería que o amencer me collera de novo fóra.
As patrullas da garda civil térmanme do pe, e das pálpebras
Buenas noches, dni y carné de conducir. Cómo se llama, dónde vive, qué hace por aquí?
Paramos na estación de servizo baixo a liña de alta tensión, pensei que o crepitar dos cables eran paxaros. Estaba durmido. Apañei unha papoula para meter os pétalos nun libro de poesía.A calor do salpicadeiro estragouma.
Tomamos café? A ver se non poñen pegas parece que vés de roubar o cobre.
Xa sabes que non me importa, amáis teño o pantalón roto ata o xeonllo, se queren mirar que miren.
había anos que non pasaba por aquí, gústame esta rexión, hai animáis salvaxes a eito e fálanse tres línguas.
avanzamos, paramos, voltamos avanzar, tanta liña branca me confunde, xa non sei por onde vou
se queres conduzo eu, aínda que mellor, se tes sono paramos a durmir.
non, xa baixo a ventá, o frío da mañá é como unha labazada
xa sabes que non me importa que marches, o mellor era quedares, consolidármonos aquí, pero non cho vou impedir.
que sei eu, sempre chaman cando hai problemas, senon tiran da familia, polo carallo me propoñen Brasil ou Bélxica.
se chego durmirei once ou doce horas seguidas, pero xa non coñezo a autoestrada, quizáis pola forza do costume, como se for sonámbulo, darei chegado a casa.
sexta-feira, 29 de abril de 2011
A posibilidade dunha praia

Volve a praia, aínda fría e transitabel, pero xa apta para coller tons de pel escuros.
sexta-feira, 22 de abril de 2011
Nietzsche revisado
segunda-feira, 18 de abril de 2011
reset

quarta-feira, 30 de março de 2011
sede e miragens

sábado, 26 de março de 2011
La taverne des épaves
Là-bas, à la Taverne des Épaves
