Google

Hai xente que nos chama dialeto
até que ven o windows ou o google
en galego
Outros non cren que estea a chover
até o veren na tele

Despedida

A música é A vava inouva de Idir. Xa sei que o cantante é cabil e as fotos son da wilaya de Constantine, que non é amazight, mas a canción ten o puntiño de melancolía que lle presta á despedida. Encántame esta paisaxe. Ao rematar o traballo aproveitei a viaxe de volta para facer algunhas fotos, sempre co móbil, dende a ventá do tren.

clépsidra

Do pouco que che puiden dar

nin todo cho din

nunca cortei de todo os cabos

xa cho dixen,

a eternidade duraba un minuto

o malo desto todo

é que eu o dixen

mas non o entendín

tan ben coma ti.

E todas as historias

de homes na cadea

de vodas fracasadas

de fillos que che atribúen

non fixeron máis que

amarrarme máis

a ti.

As imaxes do teu pasado

como pingas ían chegando

descolgandose do teito

no que viven quen te coñecen

meu amor

Eu só creo a tua versión

da hora na que estamos xuntos

na cama ou no parque

só creo que tamén me amas

e tiven medo aos coitelos

que agardaban na rua

o pulo dunha sobredose

para limpar as conciencias

co meu sangue de rumi

como na crónica

dunha morte anunciada

todo o empurraba.

Teño medo da soidade

no resto das horas

nas que non estou na cama

nin no parque contigo

e busco agarradeiras

alguén que estea sempre

aí.

Mas non hai ong

para estes casos

e gaveo polas horas

de cada día no que

desapareces.

Non sempre

case sempre

a meirande parte das veces

son eu a parte danada

só por egoísmo

supoño

tras o ponto e final

cada un remoe

a sua dor

en silencio,

até facela dixeribel

asimilala

xa ten acontecido

o silencio cos seus ácidos

amolecera até as pedras

e quedarásme debuxada

cicatriz de media lúa

no invisibel do recordo.

Cada imaxe que foi subindo

cachos do teu pasado

até ao meu presente

paseniñamente

case imperceptibelmente

foime rodeando

até aceptar a derrota

de precisar do teu corpo

para que existisen

as semanas e os meses

teu corpo clépsidra

ou area do deserto

ou reloxo de parede

teu corpo deixará

de marcar as horas

marca indelébel

na transparencia do recordo

tiC, Tac, Tic, taC

te foches mas

aínda estás.

Versións de Windows

Windows Industrial Revelation

Windows Green Leafs


Windows 999 night(mares)



Disponiveis também em línguas camito-semíticas

já nas bancas!

Pontes

Din que se quedas un bo rato aquí, dende onde tirei a foto, ou nos arredores, podes ver xente voando. Non me estraña, nas pedras destes cavorcos aniñan a soidade e o desespero axexando o paso dos humanos que nasceran sem ás.
É a ponte Sidi M'Cid, en Constantine.

Prémio da Conxurada

Tinha pendente colocar o premio da Conxurada, levo unha temporadinha con tanto choio que non topaba un momento para copiar a imaxe e escribir algo. Os tres posts anteriores son rescates dos rascunhos. En fin, manhà tomo un descansinho en Arxel e non quero marchar sen respostar a distincion que me fai ela, a poeta que nos fai a boca auga. Como sempre non sei a quen transmitirlhe o prémio, bah, qué mais ten.

Os poderes maxicos que quereria ter, buf, sonche unha chea deles, mas asi de sùpeto dous, què sei eu, falar cos animais e voar coma os paxaros. Por ponher dous que se me ocorren agora mesmo.

Un biquinho, Conxurada

Muletilla incongruente

Estou sen internet e tentado escribir algo que non conteña queixas, só un retrato de costumes e paisaxes do país que xa é o meu segundo fogar; como a todos os fogares, sempre lle topo unha chea de defectos mas non por iso o quero menos.

En fin... muletilla que non quere dicir nada, amáis situándoa no principio do texto resulta algo incongruente. Mas enfim... maneira de deixar todas as posibilidades abertas. Saín onte á mañá de Orán, en tren até Arxel, noite na capital e hoxe avión a primeira hora da mañá para Constantine. Falei con tanta xente que xa esquezo quen me dixo que, mezclo o niqab e o djelbab, coa situación do traballo, os plans de futuro, as conversas nas tres cidades, sen lembrar en cal delas oín aquela palabra nova. Iniciei a viaxe co espírito positivo, procurar respostar con humor á adversidade, como se fai nesta terra, única maneira de non desesperar. Deu bastante bo resultado. No avión, xa ao pouco de sair de Huari Boumediène comezan as montañas da Cabilia, adornados os seus cúmios por ringleiras de casas coidando da estrada, alá ao fondo o mar, alí tamén vin Béjaia, Buxia, Bougie, ou como queira que se lle poida chamar á capital da pequena Cabília, nunha beira da sua baia, auga azul con verquidos marróns dos ríos. Logo virando cara ao interior, pradeiras verdes nun terreo ondulado, xa case chegando a Constantine. Aproxímase á pista o avión, xusto antes de tocar terra, un silencio dun segundo, se ven a morte qué se lle vai facer, algún día ten que ser.

Ainda que agardei un chisco polo transporte, e non había reserva nin praza no hotel, tomeino como algo natural, que non sexan organizados para dar unha chamada de teléfono á recepción é o máis normal do mundo, nin enfado, nin queixa, é así, xa fora así a anterior vez e a outra, unha vez que te afás xa non sufres. É inútil, é como o que lle reprocha ao ceo de chover cando tiña pensado ir pasear.

Penso no pouco que me gusta o futbol, o que limita moito as conversas coa multitude de afecionados do Barça ou do Madrid. Tampouco os xogos de cartas, o xogo en xeral. Nos meus defectos, na condescendencia da que me acusan, do medo a ser sincero, sempre do medo a ser deixado. E cando escollo a franqueza resulta que son demasiado brusco e podería perfectamente ter disimulado a verdade afiada que abre fendas na pel lisa das amantes. Outra contradicción, eu só quero unha muller, como podo ter amantes? Quero dicir só quero unha de cada vez, e só se a quero e me quere desexo que nunca acabe... non sei como pasa pero sempre remata, non sen unha boa dose de sufrimento, mas non hai nada sen esforzo, ou contrapartida, pode parecer primitivo sen embargo téñoo empíricamente comprobado. Mente portentosa que me tocou, semi-científica, semi-romántica, semi-comprometida, semi-egoísta, semi-desleitada, vamos, totalmente en consonancia cos tempos nos que vivo, onde se lle quita a metade da sustancia ao que comemos para que entre nos parametros da modernidade, ese concepto que xa é máis vello que o meu visavó. Cerebro ultra-supra-post-moderno. Non se me ocorren máis prefixos.

O caso é ir tirando. Vale, o caso é que cada un busque o seu destino, o meu é tirar, coma unha burra pequena arrasto a carga que me boten. Como unha burra tamén dou couces, pero couces case inofensivos, deses couces que dan as burras pequenas.

Nin sequera podo dicir que nunca me chamaron cabrón. Porque até as conviccións máis profundas se profanan ás veces, e o de non facer dano chega un día no que é imposibel de cumprir, móvaste cara onde te movas vas empuxar alguén que está moi cerca tua.

Fini cette connerie. Voilà, je ne vais pas me confesser comme ça, gratuitement, cela ne sert pas à grand chose si ce n'est pas à fermer la porte de cet espace.

Balance-Bilan

Ao principio. Ao principio quería escribir. Só letras. Como se eu tivese algún día aprendido a escribir. Vaidade. Quería escribir como de adolescente, imitando o que lía, sinceramente naqueles tempos non saira nada que sobrevivira un ano escolar. Non recordo ben o que tiña escrito, poida que algunha persoa conserve un poema daqueles anos, de todas formas foran tan formais, esconderame tanto que só quedaran en exercicios de rima insulsos. Nin bos para a fogueira, só para o esquecemento gañado a pulso, nin merecen media liña. O único positivo do escrito cando novo, e que finalmente veu ser tamén o destino deste blogue, foi a terápia que supuña, conxurando o medo ao incerto, facendo cábalas, imaxinando un futuro que por telo estruturado no papel xa parecía máis seguro, dábame confianza. Nada máis, sen máis valor que o medicinal. O mesmo no que se converteu este blogue, un rebosadeiro no que viñan parar as supuracións das miñas feridas, os estados de ánimo extraordinarios, as incongruencias do amor, as imposibilidades, as inxustizas, mesmo se nunca fun un loitador, hai situacións tan noxentas que primeiro me enchen e cando estou completo desbordan... aquí. Non vale de nada? Para a humanidade non, para min me descarga, me axuda a seguir adiante. Pero si, realmente non aporto nada positivo máis que para min mesmo.

Logo descubrín o ben que quedaba no medio das letras poñer unha imaxe, e algunha puxen, a maioría fotos do móbil.

O bo foi a cantidade de horas que lle quitou aos medios de comunicación na miña vida. Cando me enterei da peste porcina xa había cinco anos que descubriran a sua vacina (aquí me permitín a licencia dunha hipérbole, ou esaxeración sen parangón), a crise chega das conversas telefónicas e por comentarios na rúa, mas vivo isolado, sen lamentar o estar desinformado porque tampouco así son o xoguete dos donos das ideas, só deudor da miña benpensante formación de ateo conciliador buscando a igualdade en cada ser humano, levando bastantes decepcións, ou confirmando que hai seres humanos demasiado humanos, mas cada un é un mundo a parte, sen que o mal de un contamine aos outros.

E xogando coas palavras, coas línguas, coas normativas do galego, facendo o que me peta, poñéndome o límite de non escarallar tanto un texto que só chegue a entendelo eu. Antes de falar o francés, que foi bastante tarde, sempre me pareceu pedante ver no medio dun texto palabras noutra língua como para darlle categoría ao escrito, ou para locimento do autor; fora unha vez, nun ensaio de Ramón Piñeiro, ou de García Sabell, je m'en souviens plus (aí o tes), que estaba cheo de citacións en inglés, francés, italiano, alemán... e só había traduccións para o alemán. Aquilo non me ghustara nadinha, se estás tan tan arriba que os simples mortais non chegamos á sola do zapato do teu intelecto avantaxado, pois... fica ai no ceio, e que che vaia ben. E eu qué, son pedante? Non, só un chisco presumido, como todos? Eu só respondo por min, que xa teño complicación abondo (como dixo un día un ser unicelular, que darwin teña na sua glória). Iso, xogando coas línguas. Se non te decataches aínda, agora xa cho digo eu, as línguas son a miña... non, paixón non é a palavra (à posta com v) máis bem frustración, quédalle mellor. De todas as línguas nas que me rebocei, con máis esforzo que resultado só podo dicir que o francés, oui, ça va, pero daí a dominalo vai unha galaxia (ou duas se son pequenas). En fin, usei este blogue para desafogarme ortográficamente.

Seguindo aquela máxima de “para que te queiran, quérete ti primeiro” comprendín que para que o contador de visitas fose incrementándose era preciso que entrara eu a miudo, non podía deixar unha tarefa tan importante en mans de descoñecidos, así, o avultado do contador só era mérito meu, que son o meu primeiro visitante, con diferencia. Despóis ven Anabela, claro, agora bastante abandonada que a deixei, as loitas do profesorado en Portugal ocúpalle boa parte da casa.

Oran-Constantine

Días de moita viaxe, do oeste ao centro, do centro ao leste, e volta para atrás, de tren, de avión, de taxi, pasando dun extremo ao outro en todos os sentidos, Constantine tivo a desgraza de ser o berce dun teólogo musulmán e a relixión está tan enraizada que beber un vaso de viño se convirte nunha dexeneración inconcebible, o hotel refuxio de pecadores e/ou estranxeiros, que tiña unha chea de estrelas na fachada (as de dentro apodreceron dende a independencia) só oferecía unha marca de viño e unha de cervexa no restaurante, e o viño, vaia por alá, era un coes con tapón de corcho. A xente si, amable, e bos traballadores, makench mouchkil, mas estás tan protexido que en realidade vas alí preso, só chegar ao taller a parella de policía de paisán ven collerche os datos. E logo sempre acompañado, choio-hotel, hotel-choio, así ata que chega o día hotel-choio, choio-aeroporto. Menos mal que conseguín ir dar un paseiño a primeira hora da mañá polo centro antes da chegada do chófer, e os franceses deixaron marabillas, que, ao contrario de Orán, aquí si que saben coidalas.
Orán foi unha vila fermosa, hoxe abandonada e chea de basura, sen alumeado público máis que nas rúas principais, coas aceras caóticas, mesmo cando ven de visita o presidente arranxan todo dunha maneira tan trapalleira que parece feito por unha clase de educación infantil. Iso si, aquí tes bares, de cervexa a montón, aínda que a maioría parecen feitos para expresidiários, e restaurantes con viño a prezos europeios. E xusto abaixo, na esquina do hotel e xa antes de que se poña o sol, hai sempre unha banda de rapaces que oferecen os seus corpos para os alivios rápidos da soidade aos homes, sen ningún impedimento das autoridades, nin dos veciños.
Sonche uns contrastes tan agudos que non hai maneira de asimilalos, métese todo iso dentro e faiche un desastre na alma; con tanto canto afiado, non hai xeito de arrombalo nun recuncho sen que esgace algunha teoría que pensabas inamovible.
En fin. Pronto, bientôt, outra viaxe á capital, e avión a Galiza (vía Madrid, como non). Ghaniñas de comer xamón! Na T4 bocata de porco e cervexa espanhola.

Mariamadalena

Prometo volver erguerme ás oito en venres, e subir a persiana para que se cole un chisco do sol que xa desnuda a rúa, para descubrir con agrado que o cuarto daquel hotel picadeiro non era tan miserábel como se me aparecía logo duns meses de ausência. Como é a mente! sempre mente.

Prometo volver emborracharme sen medida e pasear pola rúa, de novo, collido do brazo con el a cantar as cancións dese país inexistente fora da imaxinación, aínda a risco das pedradas que recibe a miña ilóxica maneira de viver. A tua boca me condena a ser o teu oposto. Toujours.

Vale, vou prometer e prometo que seguirei buscando coas ferramentas da miña desnudez mesmo nos buratos onde a luz non entra nin de noite, apalpando corazóns na sombra, agardando o milagre de descubrir outro náufrago à bout de souffle. Suecia sempre foi un bo destino para conxelarlle os camiños ao desespero. E a porta deste cuarto de hotel aíllanos por unhas horas, para que as nosas bocas se tomen o aire, sabéndonos a salvo por unhas décimas de eternidade.

Xuraría, se a miña irrelixión non me tivese proibido a fórmula, voltar erguerme no venres magrebino ás oito da mañá, para baixar polas escaleiras que arrecenden a café, recoller o pasaporte, sair á rúa, xa desnuda coas roupas de domingo, amosándolle os dentes bêtement, cun aire de bonheur un bocadinho gilipollas. Sempre é así, extremismo do dente de serra, sobe-baixa a morderme a carne abrindo os camiños da vida.

Y, cuando suban las bebidas,
el doble de lo que te pida
dale por sus favores,
que, en casa de María de Magdala,
las malas compañías son las mejores

Sabina (por suposto)